Αναδημοσίευση: Σαν σήμερα το 1913: “Τα Ιωάννινα είναι πια ελεύθερα, είναι πια Ελληνικά”

του Χρήστου Παππά, Βουλευτού Επικρατείας του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή και Πολιτικού Κρατουμένου 

Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ (1830-1913)  

Δύο επαναστάσεις έγιναν στην τουρκοκρατούμενη Ήπειρο πριν από την απελευθέρωσή της το 1913.  Η πρώτη, του 1854, χάρισε την ελευθερία για τρεις όμως μόλις μήνες στις περιοχές Σουλίου και Τζουμέρκων. Την είδηση της επανάστασης αυτής δέχθηκαν με ενθουσιασμό σκλαβωμένοι και ελεύθεροι Έλληνες. Στα εθελοντικά σώματα συνέρεαν πλήθη αξιωματικών και στρατιωτών υποβάλλοντας πρώτα την «παραίτησή» τους από τον επίσημο Ελληνικό Στρατό. Οι φιλελεύθερες όμως κυβερνήσεις Αγγλίας και Γαλλίας, οι οποίες ήσαν τότε σύμμαχοι με την Τουρκία, απαίτησαν με τελεσίγραφο από τον Βασιλέα Όθωνα να αποκηρύξει την Επανάσταση. Για το σκοπό τούτο αγγλογαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν τον Πειραιά, την Αθήνα, και διάφορα νησιά. 

Η κατάσταση αυτή υποχρέωσε τον Όθωνα να αποσύρει τις δυνάμεις που είχαν σταλεί στην Ήπειρο με αποτέλεσμα η περιοχή  να επανέλθει στον τουρκικό ζυγό.  Η δεύτερη επανάσταση έγινε το 1878 στην περιοχή της Χειμάρρας. Είχε όμως περιορισμένη έκταση και δεν έφερε τελικά κανένα αποτέλεσμα. Οι υπόδουλοι Ηπειρώτες και μετά τον ατυχή πόλεμο του 1897 και παρά τις πιέσεις και τα σκληρά μέτρα των τουρκικών αρχών είχαν ακμαίο ηθικό και υψηλό εθνικό φρόνημα. Αυτό χάρις στη σπουδαία συμβολή του κλήρου και των δασκάλων που προετοίμαζαν ψυχικά τα ελληνόπουλα για την καινούρια ένοπλη εξέγερση. Τον Μάρτιο του 1906 ιδρύθηκε στην  Αθήνα η «Εθνική Ηπειρωτική Εταιρεία» με σκοπό την οργάνωση των Ηπειρωτών για ένοπλη εξέγερση όταν θα παρουσιάζοντο οι κατάλληλες συνθήκες. 

Το έργο και η δράση της Εταιρείας ήταν κατά τα πρότυπα του Μακεδονικού Αγώνα  και με τις τρεις διευθύνσεις που δημιούργησε (Γιάννενα, Πρέβεζα, Αργυρόκαστρο) έδωσε τον Νοέμβριο του 1912, δύναμη 2000 εθελοντών προς βοήθεια του Ελληνικού Στρατού.  Η δράση των εθελοντών αυτών βοήθησε αποφασιστικά στην επιτυχή έκβαση των επιχειρήσεων.

ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ (ΟΚΤ. - ΝΟΕ. 1912)  

Στις 2 Οκτωβρίου 1912, τέσσερις μέρες πριν από την έναρξη του ελληνοτουρκικού πολέμου, έφθασε στο στρατηγείο της Άρτας ο διοικητής του Στρατού Ηπείρου στρατηγός Σαπουντζάκης. Οι διαταγές που είχε από το Γενικό Επιτελείο όριζαν ότι ο στρατός της Ηπείρου θα χρησίμευε σαν δυτική πλαγιοφυλακή του κυρίου όγκου του στρατού που θα εκινείτο προς απελευθέρωσιν της Θεσσαλονίκης. Η αποστολή λοιπόν του στρατού της Ηπείρου θα ήταν κυρίως αμυντική, απασχολώντας τον αριθμητικά ανώτερο σε άνδρες και πυροβόλα τουρκικό στρατό. Ο αμυντικός ρόλος του Στρατού μας δεν οφείλετο τόσο στην αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου όσο στην πολύ καλή οχύρωση γύρω από τα Γιάννενα. Και ιδίως στην εξαιρετικά αμυντική θέση του Μπιζανίου όπου η γερμανική στρατιωτική αποστολή είχε πραγματοποιήσει τέτοια οχύρωση που το καθιστούσαν απόρθητο. 

Παρ' όλα αυτά ο στρατός μας μετά από μάχη στο Γρίμποβο προωθήθηκε βορειότερα και κατέλαβε τη Φιλιππιάδα. Στις 20  Οκτωβρίου 1912 μετά από μάχη ο στρατός μας εξανάγκασε την τουρκική φρουρά της Πρέβεζας να παραδοθεί. Η ελεύθερη Πρέβεζα απετέλεσε την κύρια βάση ανεφοδιασμού. Μετά από αυτές τις ευμενείς εξελίξεις τόσο στην Ήπειρο όσο και στη Μακεδονία και μετά από την ενίσχυση του στρατού της Ηπείρου με ένα επιπλέον Σύνταγμα Κρητών το επιτελείο μετέβαλε την αποστολή από αμυντική σε επιθετική. Έτσι λοιπόν ο στρατός μας ανάγκασε τους Τούρκους να εγκαταλείψουν την στρατηγικής σημασίας θέση των Πέντε Πηγαδιών και να υποχωρήσουν προς το χωριό Πεστά. Οι ελληνικές δυνάμεις παρέμεναν σαφώς λιγότερες και έτσι ο στρατός μας περιμένοντας ενισχύσεις αναγκάστηκε να παραμείνει στις θέσεις του για περίπου ένα μήνα υποφέροντας τα πάνδεινα λόγω της κακοκαιρίας. Στις 29 Νοεμβρίου 1912 άρχισε η επίθεση κατά των τουρκικών δυνάμεων που βρίσκονταν στα Πεστά. Οι Έλληνες κατέλαβαν την περιοχή της Αετοράχης βοηθούμενοι και από τις πολεμικές ενέργειες που εγίνοντο συγχρόνως στο Δρίσκο και στο Κοντοβράκι. Μετά από αυτά οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς την οχυρωμένη περιοχή των Ιωαννίνων.   

ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΠΙΖΑΝΙΟΥ (ΔΕΚ. 1912 - ΙΑΝ. 1913)  

Ο διοικητής του τουρκικού στρατού στην Ήπειρο Εσάτ Πασάς είχε διαθέσει στο οχυρό του Μπιζανίου εκτός των άλλων δυνάμεων και 966 πυροβολητές που χειρίζονταν 112 τοπομαχικά πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων. Η πρώτη επίθεση κατά του Μπιζανίου διήρκεσε τρεις ημέρες (1-3 Δεκεμβρίου 1912) και δεν έφερε κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Το Μπιζάνι παρέμενε απόρθητο. Και όχι μόνο αυτό. Οι Τούρκοι ενισχυμένοι και από δύναμη 7000 ανδρών που είχαν έρθει από το Μοναστήρι, και με 18 επιπλέον πυροβόλα πραγματοποιούσαν συνεχείς αντεπιθέσεις. Εξ αιτίας αυτής της καταστάσεως το Γενικό Επιτελείο είχε τη σκέψη να αντικαταστήσει τον Στρατηγό Σπαουντζάκη. Στις 3 Ιανουαρίου και ενώ τα πάντα ήσαν έτοιμα για μια νέα επίθεση ήρθε διαταγή που έλεγε να μην προβεί ο στρατός σε καμία ενέργεια μέχρι να αναλάβει τη διοίκηση ο αρχιστράτηγος Διάδοχος Κωνσταντίνος. Παρ' όλα αυτά στις 7 Ιανουαρίου άρχισε νέα επίθεση λόγω του ότι δυο στρατιώτες αυτομόλησαν και πέρασαν στις τουρκικές γραμμές και υπήρχε φόβος ότι θα μπορούσαν να αποκαλύψουν στρατιωτικά μυστικά, θέσεις του στρατού μας κ.λ.π. 

Η τριήμερη νέα επίθεση πραγματοποιήθηκε κάτω από σφοδρή κακοκαιρία και κόστισε σοβαρές απώλειες στους Έλληνες αλλά και στους Τούρκους. Στις 10 Ιανουαρίου καταφθάνει ο Κωνσταντίνος ο οποίος αναλαμβάνει τη διοίκηση κάτω από την οποία τέθηκε και ο Στρατηγός Σαπουντζάκης. Στις 17 Ιανουαρίου ο Διάδοχος Κωνσταντίνος απηύθυνε μήνυμα στον Εσάτ Πασά να παραδώσει τα Γιάννενα για να αποφευχθεί η άσκοπη αιματοχυσία και με την υπόσχεση ότι οι τουρκικές δυνάμεις θα μεταφέρονταν μαζί με τον οπλισμό τους σε σημείο που θα ορίζετο από κοινού.
Ο Εσάτ Πασάς αρνήθηκε τις ελληνικές προτάσεις και έτσι ο Κωνσταντίνος συνέχισε την προπαρασκευή και τον σχεδιασμό για την μεγάλη επίθεση.  

Η ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ (19 - 21 ΦΕΒ. 1913) 

Από τη χαραυγή της 19ης Φεβρουαρίου άρχισε ο σφοδρός βομβαρδισμός του Μπιζανίου που συνεχίστηκε μέχρι τα ξημερώματα της επομένης ημέρας. Ερίφθησαν συνολικά πάνω από 15000 οβίδες και οι Τούρκοι είχαν σημαντικές απώλειες. Το πρωί της 20ης Φεβρουαρίου άρχισαν πυρά τυφεκιοφόρων και πολυβόλων δίνοντας την εντύπωση στους Τούρκους ότι η κυρία προσπάθειά μας εκδηλώνεται προς το οχυρό του Μπιζανίου και έτσι δεν ενίσχυσαν τον δυτικό τους τομέα στον οποίον άρχισε ταυτόχρονα η κύρια προσπάθειά μας.

Ο Κωνσταντίνος και το επιτελείο του με την αποφασιστική βοήθεια του Λοχαγού τότε Ιωάννου Μεταξά στον οποίον οφείλεται ένα μεγάλο μέρος του στρατιωτικού σχεδιασμού έθεσαν σε εφαρμογή ένα δύσκολο αλλά ευφυές στρατηγικό σχέδιο που προέβλεπε την παράκαμψη του Μπιζανίου με αιφνιδιαστική επίθεση στο αριστερό του μετώπου. Στις 6 το πρωί της 20ης Φεβρουαρίου τρεις Ελληνικές φάλαγγες έρχονται ορμητικά σε επαφή με τους Τούρκους και τους αιφνιδιάζουν. Συνοπτικά μέχρι το απόγευμα οι λογχοφόροι στρατιώτες μας είχαν κυριεύσει τα οχυρά της Μανωλιάσας, Τσούκας, Αϊ Σάββα και τα υψώματα του Αγίου Νικολάου, ενώ από τον υψηλότερο αυχένα της Ολύτσικας έβαλλαν τα πυρά δύο ορειβατικών πυροβόλων που την προηγούμενη νύχτα είχαν ανεβάσει γυναίκες των γύρω χωριών της Λάκας Σουλίου. Οι Τούρκοι πανικόβλητοι από τη θυελλώδη ορμητικότητα των στρατιωτών μας υποχωρούν στην πεδιάδα των Ιωαννίνων. Η εμπροσθοφυλακή της δεύτερης φάλαγγας και συγκεκριμένα το 8ο και 9ο Τάγμα Ευζώνων συνεχίζουν την προέλασή τους μέσω του Αγίου Νικολάου προς Ραψίστα (Πεδινή). Παρά την κόπωση δεν σταματούν και συνεχίζουν την καταδίωξη μέσα στην πεδιάδα.

Φωτογραφία από τους εορτασμούς για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων (2013), όπου παρευρέθη ο Συναγωνιστής Χρήστος Παππάς

Οι δύο Διοικητές, οι Ταγματάρχες Βελισσαρίου και Ιατρίδης, εκμεταλλευόμενοι την επιτυχία και με δική τους πρωτοβουλία συνεχίζουν την καταδίωξη και πέραν της Ραψίστας. Φτάνουν λοιπόν στις παρυφές των Ιωαννίνων στις 6 το απόγευμα, νύχτα πια. Στην περιοχή του Αγίου Ιωάννου εγκαθιστούν προφυλακές μάχης και αιχμαλωτίζουν 37 Τούρκους αξιωματικούς και 935 στρατιώτες. Συγχρόνως αποκόπτουν τις γραμμές της τηλεγραφικής επικοινωνίας Ιωαννίνων-Μπιζανίου. Με την καταδρομική αυτή ενέργεια των Βελισσαρίου και Ιατρίδη δίδεται η εντύπωσις στο τουρκικό στρατηγείο ότι έχει καταρρεύσει όχι μόνο ολόκληρο το μέτωπο αλλά και αυτό το απόρθητο Μπιζάνι.

Μια ώρα πριν από τα μεσάνυχτα φτάνει ως τις προφυλακές των Ευζώνων μας άμαξα με τον επίσκοπο Δωδώνης και δύο Τούρκους επιτελείς αξιωματικούς φέροντες στον Κωνσταντίνο την πρόταση για την παράδοση της πόλεως και την κατάπαυση του πυρός. Ο Βελισσαρίου συνοδεύει τους κήρυκες μέχρι το ελληνικό στρατηγείο που ήταν εγκατεστημένο σε ένα χάνι το λεγόμενο χάνι του Εμίν Αγά. Όταν στις 4.30 το πρωί της 21ης Φεβρουαρίου παρουσιάστηκε ο Βελισσαρίου μαζί με την τουρκική αντιπροσωπεία στον Κωνσταντίνο αυτός καταλαβαίνοντας περί τίνος πρόκειται του είπε χαμηλόφωνα: «Θέλεις φίλημα αλλά θέλεις και δέσιμο», αναφερόμενος έτσι στο παράτολμο εγχείρημά του να βγει στην πεδιάδα και να φθάσει χωρίς διαταγή μέχρι τον Άγιο Ιωάννη.

Το πρωί όλα τα τουρκικά τμήματα υψώνουν λευκές σημαίες, καταθέτουν τα όπλα και παραδίδονται στους Έλληνες. Στις 9 το πρωί εισέρχεται στην πόλη το πρώτο Ελληνικό τμήμα και αναλαμβάνει τα καθήκοντα της τηρήσεως της τάξεως. Οι Γιαννιώτες γελώντας και κλαίγοντας από χαρά υποδέχονται τους ελευθερωτές λέοντας: «Χριστός Ανέστη, αδέλφια». Χάρις στο παράτολμο κατόρθωμα των δύο ευζωνικών Ταγμάτων σώθηκε πολύτιμο Ελληνικό αίμα που θα χυνόταν στη γενική επίθεση της 21ης Φεβρουαρίου. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά κατορθώθηκε επίσης να αιχμαλωτισθούν χίλιοι Τούρκοι αξιωματικοί και 30000 Τούρκοι στρατιώτες μαζί με τον οπλισμό τους. Το πρωί της 22ας Φεβρουαρίου ο Διάδοχος Κωνσταντίνος εισέρχεται έφιππος, θριαμβευτής και νικητής στα Γιάννενα. Ένα όνειρο αιώνων έχει συντελεσθεί. Τα Ιωάννινα είναι πια ελεύθερα, είναι πια Ελληνικά.  

ΗΜΕΡΗΣΙΑ  ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙ ΤΗΣ  ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΗΣ 

Ιωάννινα 23 Φεβρουαρίου 1913  

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ, ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΙ.  

Η άλωσις του φρουρίου των Ιωαννίνων προσέθεσε μίαν ακόμη περίλαμπρον νίκη εις τα ένδοξα κατορθώματά σας. Αφού διεσχίσατε την Μακεδονίαν ολόκληρον και συντρίψατε δυο εχθρικάς στρατιάς αλώσατε εις επισφράγισιν των κατορθωμάτων τούτων και φρούριον όπερ εθεωρείτο απόρθητον. 

Αι μεγάλαι στερήσεις και αι κακουχίαι τας οποίας μετά τοσαύτης καρτερίας υπέστητε, αμιλλώνται προς την ανδρείαν σας. Εις τα Μακεδονικά Τρόπαια προσεθέσατε νέα τοιαύτα. Πλέον των 100 πυροβόλων και μία ακόμη εχθρική στρατιά με τους Στρατηγούς της, τα Επιτελεία της και τας Σημαίας της, ευρίσκονται αιχμάλωτοι υπό την κυριαρχίαν σας.  

Αι Σημαίαι σας εκαλύφθησαν με νέαν δόξαν. Ολόκληρον το Έθνος θαυμάζει το νέον κατόρθωμά σας. Εγώ δε, υπερήφανος διότι ηγούμαι τοιούτου Στρατού, σας εκφράζω την πλήρη ευαρέσκειάν μου. 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/anadhmosieush-san-shmera-to-1913-ta-iwannina-einai-pia-eleuthera-einai-pia#ixzz3SS4ChUgG

Αθανάσιος Διάκος: Ο Άγιος της Ελληνικής Επαναστάσεως

του Χρήστου Παππά, Βουλευτή Επικρατείας του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή και πολιτικού κρατουμένου

Πρώιμα χρόνια - Πριν την Επανάσταση

Ο Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε γύρω στα 1788 στην επαρχία Παρνασσίδος, στη Ρούμελη. Τόπος καταγωγής του σύμφωνα με την παράδοση είναι το χωριό Άνω Μουσουνίτσα της Παρνασσίδος, τον διεκδικεί όμως και το χωριό Αρτοτίνα της Δωρίδος. Σύμφωνα πάλι με τις παλιές παραδόσεις της περιοχής, ο παππούς του ήταν Κλέφτης στο σώμα του οπλαρχηγού Κωνσταντάρα και το όνομά του ήταν Θανάσης Γραμματικός. Σαν παιδί ήταν όμορφος, φιλομαθής και σεμνός. Από την οικογένειά του προοριζόταν να ακολουθήσει το δρόμο της ιεροσύνης. Αρχικά έγινε καλογεροπαίδι και στα 1805, δεκαεπτά χρονών πια, χειροτονήθηκε διάκος στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου της Αρτοτίνας.

Το πώς έγινε Κλέφτης δεν είναι ξεκαθαρισμένο. Κατέληξε Κλέφτης στο σώμα του καπετάν-Καλόγερου με οπλαρχηγούς τον Σκαλτσά και τον Γούλα. Εκεί έδειξε περίσσια αντρειοσύνη και φάνηκαν οι αρετές του, τόσο στην παλικαριά όσο και στο νου. Γρήγορα ξεχώρισε, έγινε πρωτοπαλίκαρο, και δεν άργησε να συγκροτήσει δικό του κλέφτικο σώμα.

Στα 1816 ο Οδυσσέας Ανδρούτσος διορίστηκε από τον Αλή Πασά στου οποίου ήταν τη δούλεψη, Δερβέναγας στην Ανατολική Ελλάδα με την εντολή να εξοντώσει τους ανυπότακτους Κλέφτες. Ο Οδυσσέας δεν χάλασε τον Διάκο αλλά αφού ήρθε σε συνεννόηση μαζί του τον παρουσίασε στον ίδιο τον Αλή Πασά, πείθοντάς τον ότι τέτοια παλικάριά σαν αυτή που είχε ο Διάκος θα του ήταν χρήσιμη. Έτσι λοιπόν για ένα διάστημα βρίσκουμε τον Αθανάσιο Διάκο Τσοχαντάρη στη φρουρά του Αλή Πασά, θητεύοντας κι αυτός στο άτυπο στρατιωτικό σχολείο του Αλή όπως τόσοι και τόσοι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821.

Το περιβάλλον της φρουράς του Αλή ήταν για τον Διάκο ασφυκτικό. Έτσι, σύμφωνα με την επιθυμία του έφυγε μαζί με τον Ανδρούτσο στο Δερβενελίκι της Ανατολικής Ελλάδος με έδρα την Λειβαδιά. Ήταν δραστήριος και σαν πρωτοπαλίκαρο του Οδυσσέα τον αντικαθιστούσε πολλές φορές στην αρχηγία του αρματωλίτικου σώματος. Διέφερε ουσιαστικά με τον Οδυσσέα με τον οποίο δεν άργησε να έρθει σε ρήξη. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, βίαιος και πολεμοχαρής δημιουργούσε εύκολα έχθρες και αντιπάθειες, ενώ ο Διάκος διακρίνονταν για τα αισθήματα δικαιοσύνης και αντίθετα με τον Οδυσσέα για τις ήπιες τιμωρίες που επέβαλε στα διάφορα αδικήματα. Έτσι λοιπόν έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στον τοπικό πληθυσμό τόσο στους Έλληνες όσο και στους κατακτητές Τούρκους.

Στα 1819 ήρθαν σε ρήξη με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο γιατί ο Διάκος διαφωνούσε μα τις απάνθρωπες τιμωρίες που επέβαλε ο Ανδρούτσος και δεν άργησαν να φτάσουν σε βίαιο καβγά. Ο Ανδρούτσος έβγαλε την πιστόλα να σκοτώσει τον Διάκο και ο Διάκος το σπαθί του από το θηκάρι. Στη μέση έπεσαν δύο σύντροφοι για να τους χωρίσουν. Ο Διάκος αποχώρησε από το σώμα του Ανδρούτσου και τον ακολούθησαν τα πιο πολλά πρωτοπαλίκαρα και οι καπεταναίοι. Ο Οδυσσέας έμεινε με τέσσερα παλικάρια και ξαναγύρισε στα Γιάννενα. Ξαναγύρισε στη Ρούμελη όταν άρχισε πια ο Αγώνας.

Ο Αθανάσιος Διάκος με τους δικούς του πήγε στη Λειβαδιά όπου σύσσωμοι οι άρχοντες της περιοχής τον ανεκήρυξαν Καπετάνιο. Για να ακολουθήσει ο επίσημος διορισμός του από τον Τούρκο Βοεβόδα της Λειβαδιάς Καρά-Ισμαήλ ως Αρματωλού της περιοχής. Ο Διάκος λοιπόν έγινε «Αρχηγός των αρμάτων της Λειβαδιάς», έχοντας δική του σφραγίδα με το δικέφαλο αετό και με τα γράμματα «Ο.Θ.Ν.Κ.» δηλαδή «Ο Θεός Νικά».

Εν τω μεταξύ από τα 1818 τόσο ο Διάκος όσο και ο Ανδρούτσος είχαν μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία.

Ο Ξεσηκωμός

Όταν τον Ιανουάριο του 1821 ο Βοεβόδας της Λειβαδιάς παρατήρησε την ασυνήθιστη κίνηση προσώπων αλλά και την ιδιαίτερη φιλοξενία του κατηχητή της Φιλικής Εταιρείας Αθανάσιου Ζαρίφη από τον τοπικό άρχοντα Γιάννη Λογοθέτη, ζήτησε την άδεια από τον ανώτερό του Γιουσούφ Πασά που βρισκόταν μαζί με τους σουλτανικούς στην πολιορκία κατά του Αλή, να συλλάβει και να θανατώσει τους προκρίτους της Λειβαδιάς για τις στασιαστικές τους ενέργειες.

Οι πρόκριτοι πληροφορήθηκαν τις προθέσεις του Καρά-Ισμαήλ και δωροδοκώντας τον ίδιο τον Γιουσούφ Πασά αλλά και τον Δράμαλη, όχι μόνο έσωσαν τη ζωή τους αλλά και πέτυχαν την αντικατάσταση του Καρά-Ισμαήλ από τον Χασάν Αγά.

Όταν το Μάρτιο του 1821 η μυρωδιά του μπαρουτιού από τον Μωρηά έφτασε και στη Λειβαδιά, οι πρόκριτοι και οι μυημένοι στη Φιλική Εταιρεία, κάνανε σύσκεψη για να αποφασίσουν τα μελλούμενα. Ο Διάκος, ανυπόμονος και ενθουσιώδης, πρότεινε τον άμεσο ξεσηκωμό. Να χτυπήσουν δηλαδή τους Τούρκους άμεσα. Οι πρόκριτοι όμως, διστακτικοί λόγω κοινωνικής και οικονομικής θέσεως, πρότειναν περίσκεψη και απεφάσισαν να στείλουν τον Καπετάνιο Βασίλη Μπούσγο στην Πάτρα για να συναντήσει τον Έλληνα Πρόξενο της Ρωσίας Γιάννη Βλασσόπουλο, προκειμένου να πάρει πλήρεις πληροφορίες και οδηγίες.

Ο Μπούσγος ξεκίνησε στις 24 Μαρτίου και τα νέα για τον ξεσηκωμό του Μωρηά τον βρήκαν στο Γαλαξίδι. Δεν έχασε χρόνο. Γύρισε αμέσως πίσω, αφού πρώτα ξεσήκωσε τους Αραχωβίτες και κατά την διανυκτέρευσή του σε ένα χάνι σκότωσε δύο Τούρκους, εκ των οποίων ο ένας είχε την ιδιότητα του Ταχυδρόμου. Στη νέα σύσκεψη που ακολούθησε, η απόφαση ήταν να δώσουν και οι Ρουμελιώτες της Λειβαδιάς άμεσα το παρών στον αγώνα της ελευθερίας.

Όταν ο νέος Βοεβόδας Χασάν Αγάς πληροφορήθηκε ότι ο Μπούσγος σκότωσε δύο Τούρκους, κάλεσε τους προκρίτους και μαζί τους πήγε και ο Διάκος. Εκεί φάνηκε η ευστροφία, το μυαλό του Διάκου. Γιατί για έναν ηγέτη δεν αρκεί μόνο η αντρειοσύνη και η γενναιότητα. Χρειάζεται και το μυαλό. Εκεί λοιπόν φάνηκε ότι ο Διάκος είχε το μυαλό του πολυμήχανου Οδυσσέα. Όχι μόνο αρνήθηκε ότι ο Μπούσγος πραγματικά σκότωσε Τούρκους, αλλά προσποιήθηκε ότι ο Οδυσσέας Ανδρούτσος βγήκε στο Μωρηά με δέκα χιλιάδες δικούς του ζορμπάδες και ρημάζει τον τόπο και ότι στις προθέσεις του είναι να έρθει κατά πάνω και αλίμονο τότε σε Έλληνες και Τούρκους. Του ζήτησε λοιπόν να του υπογράψει μπουγιουρντί, άδεια δηλαδή, να συγκεντρώσει όσους περισσότερους αρματωμένους μπορεί για να αποκρούσει την ενδεχόμενη έλευση του Ανδρούτσου στη Ρούμελη.

Ο Διάκος λοιπόν με λυμένα τα χέρια και χωρίς τις χρονοβόρες προφυλάξεις της Φιλικής, κατάφερε γρήγορα γρήγορα να στρατολογήσει πολλούς μέχρι τώρα ραγιάδες και από δω και πέρα ελεύθερους επαναστάτες. Ακολούθησε συγκέντρωση στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά όπου ο τοπικός Επίσκοπος ο Σαλώνων Ησαΐας ευλόγησε τα όπλα και κήρυξε την Επανάσταση.

Οι ένοπλοι ξεκίνησαν κατά της Λειβαδιάς περνώντας από το Δίστομο όπου ο Διάκος αιχμαλώτισε τον αδερφό του Βοεβόδα που ήταν εκεί τοπικός αστυνόμος, για να τον ανταλλάξει με δύο προκρίτους που είχε συλλάβει ο Χασάν Αγάς. Η πολιορκία του κάστρου της Λειβαδιάς κράτησε τρεις ημέρες και την 1η Απριλίου 1821 σαν ψέματα μετά από αιώνων δουλεία, η σημαία με το σταυρό κυμάτιζε στην ελεύθερη πια Λειβαδιά. Ο Διάκος εκφώνησε λόγο προς το λαό από το μπαλκόνι της Μητρόπολης.

Η Αλαμάνα

Ο ξεσηκωμός θορύβησε τον Σουλτάνο που ο κύριος όγκος των στρατευμάτων του ήταν απησχολημένος στην πολιορκία του αποστάτη Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Διέταξε λοιπόν ένα μεγάλο ασκέρι με δύο Πασάδες, τον Κιοσέ Μεχμέτ και τον Ομέρ Βρυώνη, να κατέβουν και να χτυπήσουν την Επανάσταση.

Οι Έλληνες με τον Διάκο έπιασαν την Αλαμάνα με δύναμη πεντακόσια μονάχα παλικάρια που είχαν να αντιμετωπίσουν ένα ασκέρι οκτώ χιλιάδων ενόπλων Μουσουλμάνων.

Η Αλαμάνα, νότια της Λαμίας, στην περιοχή των Θερμοπυλών, ξαναέζησε τις μοναδικές στιγμές της αρχαιότητας με τον Σπαρτιάτη Λεωνίδα και τους Τριακοσίους του. Οι άλλοι οπλαρχηγοί που είχαν πιάσει διάφορες θέσεις περί τον Διάκο και την Αλαμάνα δεν μπόρεσαν να κρατήσουν και ο Διάκος δέχτηκε όλο το βάρος της επιθέσεως. Αλλά και οι πιο πολλοί από τους δικούς του στρατιώτες, δεν άντεξαν και σκόρπισαν. Όλοι κι όλοι έμειναν σαράντα οκτώ.

Ο Διάκος παρά τις εκκλήσεις του οπλαρχηγού Μπούσγου να αφήσει τη θέση προκειμένου να σωθεί, συνέχισε να αγωνίζεται. Κατά τη διάρκεια της μάχης, έπεσε ηρωικά ο αδερφός του Διάκου, Μήτρος, που λεγόταν Μασαβέτας επειδή είχε υιοθετηθεί από κάποιον  ονόματι Μασαβέτα. Βάζοντας για ταμπούρι το σώμα του νεκρού του αδερφού, συνέχισε να πολεμάει. Εν τω μεταξύ, πληγώθηκε βαριά στο δεξί του ώμο. Έπιασε το σπαθί με το αριστερό και συνέχισε λυσσασμένα να αντιστέκεται. Τον έπιασαν μόνο τότε, όταν το σπαθί του θα σπάσει κι αυτό, και θα το κρατάει ίσα με μια σπιθαμή στο αριστερό του χέρι. Αιματοβαμμένος ο Διάκος, έβγαινε λες από την κόλαση, και συνελήφθη ζωντανός από τους εκστασιασμένους από το θέαμα πολιορκητές του.

Τον οδήγησαν αμέσως στη σκηνή του Ομέρ Βρυώνη. «Εσύ είσαι ο Διάκος;», τον ερώτησε ο Βρυώνης. Αντρίκεια και δυνατά του απάντησε ο Διάκος: «Εγώ!». «Και πώς σε πιάσαν ζωντανό;», τον ξαναρώτησε ο Ομέρ Βρυώνης. Η απάντηση του νέου Λεωνίδα ήταν: «Αν ήξερα ότι δεν θα σκοτωνόμουν, θα κρατούσα ένα φυσέκι και για τον εαυτό μου». Εν τω μεταξύ στη σκηνή κατέφθασε και ο δεύτερος Πασάς, ο Κιοσέ Μεχμέτ, που πρότεινε στο Διάκο να ενταχθεί στο Τουρκικό ασκέρι. «Ούτε σε δουλεύω, ούτε σε ωφελώ αν σε δουλέψω», απάντησε ο Διάκος. Και στις απειλές του Μεχμέτ ότι θα τον θανατώσει, ο Διάκος του είπε: « Η Ελλάδα έχει πολλούς Διάκους για να εκδικηθούν το θάνατό μου. Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω!». Ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιοσέ Μεχμέτ, θαυμάζοντας την παλικαριά του Διάκου, προς στιγμήν αποφάσισαν να μην τον σκοτώσουν, και να τον κρατήσουν αιχμάλωτο για να τον ανταλλάξουν στο μέλλον με δικούς τους αιχμαλώτους. Μετά όμως από τις εκκλήσεις Τούρκων της Λαμίας και ιδιαίτερα του Χαλίλ Μπέη που επεσήμανε στον Κιοσέ Μεχμέτ πόσο επικίνδυνος θα ήταν ο Διάκος αν ζούσε, αποφασίστηκε να τον σκοτώσουν με παραδειγματικό, -απάνθρωπο-, τρόπο. Στις 24 Απριλίου τον οδήγησαν στη Λαμία, δίνοντάς του να κρατήσει μία μεγάλη ξύλινη σούβλα. Ο Διάκος την Πέταξε κι απευθύνθηκε στην φρουρά που τον συνόδευε και η οποία απετελείτο από Μουσουλμάνους Αρβανίτες, λέγοντάς τους : «Δε βρίσκεται από σας εδώ κανένα παλικάρι να με σκοτώσει με την πιστόλα του και να με γλιτώσει απ’ τους χαλντούπηδες;».

Οι Τούρκοι τον σούβλισαν ζωντανό στη Λαμία και σύμφωνα με την παράδοση λίγο πριν πεθάνει αυτοσχεδίασε το δίστιχο : «Για ιδές καιρό που διάλεξε ο Χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γης χορτάρι».

Ο Άγιος της Επανάστασης

Ο Διάκος με την ηρωική του αντίσταση στην Αλαμάνα αλλά και με το μαρτυρικό του τέλος, αγιοποιήθηκε όχι μόνο στη συνείδηση των τότε επαναστατημένων Ελλήνων αλά και των κατοπινών συμπατριωτών του και μη. Το τέλος του και η μάχη της Αλαμάνας απετέλεσε πηγή έμπνευσης για την τέχνη, και ο Διάκος αποθανατίστηκε από Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Η αγία μορφή του ζωγραφίστηκε από τον Θεόφιλο, από τον Πήτερ Φον Ες, και το τέλος του ιστορήθηκε από μεγάλους λογοτέχνες και ποιητές όπως ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.

Η επίσημη Εκκλησία, δεκαεννέα και πλέον δεκαετίες μετά το μαρτυρικό του τέλος, δεν έχει προχωρήσει ακόμα στην αγιοποίηση του. Αυτό όμως δεν αποτελεί εμπόδιο για τους πιστούς της λαϊκής Ορθόδοξης Ελληνικής θρησκείας να θεωρούν τον Διάκο σαν Άγιο που τη μνήμη του ευλαβικά θα πρέπει να τιμούν κάθε 24 Απριλίου. Σε όλους αυτούς αφιερώνεται η μοναδική απεικόνιση του Αθανασίου Διάκου από τον μεγάλο Φώτη Κόντογλου που κοσμεί το παρόν άρθρο, αφιέρωμα στον μεγάλο Ήρωα και Άγιο της Ελληνικής Επανάστασης.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/athanasios-diakos-o-agios-ths-ellhnikhs-epanastasews1#ixzz2zmvBZaRu

Αποχώρηση με αιχμές από τον πρώην Αρχηγό του ΓΕΣ

Ενόχλησε την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ η τελευταία του Ημερήσια Διαταγή

Τρία μεγάλα θέματα (ηγεσία, νέα δομή και οικονομικά στρατιωτικών) έθιξε με την τελευταία Ημερήσια Διαταγή (Η.Δ.) του της 9ης Μαρτίου ο πρώην πλέον Αρχηγός ΓΕΣ Στρατηγός Κώστας Γκίνης, γεγονός που έχει προκαλέσει την εμφανή αμηχανία της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ, που έχει δώσει εντολή τόσο να μην εκδοθεί σχετικό δελτίο τύπου από το ΓΕΣ για την τελετή παραδόσεως/παραλαβής καθηκόντων Αρχηγών από τον ίδιο στον νέο Α/ΓΕΣ Αντιστράτηγο Θανάση Τσέλιο, όσο και να μη δημοσιοποιηθούν οι Η.Δ., κάτι πρωτοφανές για την τελευταία τουλάχιστον 20ετία.

Επειδή όμως στις μέρες, σε δημόσια τελετή και με παριστάμενους δημοσιογράφους «λογοκρισία» κάθε είδους δεν μπορεί να υπάρχει, δημοσιεύουμε το μεγαλύτερο τμήμα της τελευταίας Η.Δ.του Στρατηγού Κ.Γκίνη και βεβαίως όλα τα επίμαχα σημεία που ενόχλησαν την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ.


Ημερήσια Διαταγή της 9 Μαρτίου 2013 του πρώην Α/ΓΕΣ Στρατηγού Κ.Γκίνη

«…Παρέλαβα την Αρχηγία του ΓΕΣ σε μια δύσκολη στιγμή για το Στρατό μας, η οποία είχε προκληθεί από άστοχους χειρισμούς. Επωμίσθηκα βαριά ευθύνη έναντι, του ελληνικού λαού, των προκατόχων μου, απέναντί σας, αλλά και της Πατρίδος συνολικά. Θεωρώ ότι την έφερα στο ακέραιο σε πέρας.

Αναμφισβήτητα, η αποστρατεία ενός Α/ΓΕΣ επτά μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του και τριών αρχηγών σε διάστημα 16 μηνών, προκαλεί προβληματισμό και ερωτηματικά για τον τρόπο προσέγγισης των θεμάτων άμυνας και ασφάλειας της Χώρας από τους αρμοδίους. Οι λόγοι της αποστρατείας δεν έχουν σημασία για ένα στρατιώτη που έχει δώσει όρκο θυσίας ζωής προς την Πατρίδα.

Μετά παρρησίας, όπως το έκανα και εν ενεργεία θα εκφράσω την άποψή μου ότι, οι Αρχηγοί αλλά και άλλες υψηλές θέσεις της στρατιωτικής ιεραρχίας πρέπει να έχουν κλειστή θητεία, για εκπλήρωση συγκεκριμένων στόχων. Έλεγα πάντα μετά από το πέρας της όποιας δικής μου, τώρα πλέον θεωρώ ότι δεν υφίσταται ούτε ίχνος ιδιοτελείας.

Επίσης στη δημοκρατική Ελλάδα του 21ου αιώνα, η τελική έγκριση της επιλογής των αρχηγών πρέπει να περνά από σχετική επιτροπή της Βουλής μετά από ακρόαση του υποψηφίου. Τέλος αυτή πρέπει να γίνεται εγκαίρως για την κατάλληλη ενημέρωσή και προετοιμασία του Α/ΓΕΣ.

Παρά τις δυσχερείς συνθήκες προχωρήσαμε τάχιστα στην επανεξέταση της Μελλοντικής Δομής Δυνάμεων. Διαμορφώσαμε μια δομή σύγχρονη, ευέλικτη, ικανή να ανταποκριθεί στις τρέχουσες αλλά και στις μελλοντικές ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της Χώρας, αξιοποιώντας τους υπάρχοντες ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους και υποδομές.

Δυστυχώς, αυτή η δομή η οποία διαμορφώθηκε από τα προβλεπόμενα θεσμικά όργανα και διαδικασίες του στρατιωτικού επιπέδου, στα πλαίσια του Εθνικού Αμυντικού Σχεδιασμού, παραμένει αδρανής και γίνεται αντικείμενο κριτικής, αξιολόγησης και προτάσεων ανεύθυνων και ασχέτων προς την άμυνα παραγόντων, ενώ τα καθ’ ύλη αρμόδια όργανα του πολιτικο-στρατιωτικού και πολιτικού επιπέδου παραμένουν σιωπηλά και αδρανή.

Για το Στρατό, υπό το κράτος της τρέχουσας δημοσιονομικής κατάστασης αλλά και άλλων παραγόντων που δεν κρίνεται σκόπιμο να αναλυθούν εδώ, η δομή έπρεπε να είχε εφαρμοσθεί χθες, σήμερα είναι ήδη καθυστερημένη.

Επαναπροσεγγίσθηκαν τα συστήματα εκπαιδεύσεως, Διοικητικής Μέριμνας, υγειονομικής υποστήριξης, οικονομικής υποστήριξης, επιστράτευσης, σε ολιστική βάση. Προχωρήσαμε στην μελέτη της αναδιάρθρωσης του ΓΕΣ, με έμφαση στη διαφάνεια της διαχείρισης του ανθρωπινού δυναμικού αλλά και στον ολιστικό αλλά και διαφανή σχεδιασμό της υποστήριξης διοικητικής μέριμνας του Στρατού μας. Σε αναθεώρηση της οργανώσεως των Σχηματισμών ΔΜ, σε εφαρμογή της ηλεκτρονικής ανάθεσης παρακολούθησης του επιτελικού έργου του ΓΕΣ, στο σχεδιασμό ώστε να υπάρχει ομαδοποίηση και ενότητα έργων σε όλα τα κλιμάκια διοικήσεως, με τα οποία θα επιτευχθεί οικονομία, ταχύτητα και αποτελεσματικότητα στη ενάσκηση αυτής….

Δυστυχώς, στα πλαίσια της δυσχερούς δημοσιονομικής συγκυρίας τα στελέχη μας αλλά και όλο το προσωπικό μας υπέστησαν δραματικές μειώσεις στις αποδοχές τους οι οποίες τους οδηγούν σε δυσχερή κατάσταση. Η θέση του ΓΕΣ και όλων των ΓΕ ήταν να μην πραγματοποιηθούν περαιτέρω μειώσεις όχι γιατί οι στρατιωτικοί αποτελούν ξεχωριστό τμήμα της κοινωνίας, ή γιατί απαιτούσαμε ειδική μεταχείριση, αλλά γιατί είχαν ήδη υποστεί σημαντικές μειώσεις. Δεν εισακουστήκαμε, τα μέτρα ελήφθησαν ερήμην των ΓΕ, με τα γνωστά οδυνηρά αποτελέσματα.

Αμέσως, αρχίσαμε προσπάθειες για την αποκατάσταση προφανών αδικιών για το προσωπικό μας στην παραμεθόριο, για την εργασία πέραν του πενθημέρου και άλλα μέτρα, τα οποία ευελπιστώ να εγκριθούν γιατί τα στελέχη μας πραγματικά τα δικαιούνται. Επίσης ευελπιστώ το νέο μισθολόγιο που η σύνταξή του ξεκινά τώρα να αντιμετωπίσει τα σφάλματα του παρελθόντος τα οποία μας έχουν οδηγήσει σε ανορθολογικές καταστάσεις.
Σταθερή μου θέση είναι ότι οι αποδοχές κάθε μορφής του προσωπικού πρέπει να διέπονται από διαφάνεια, για την δημιουργία κλίματος δικαιοσύνης εντός του Στρατού αλλά και εμπιστοσύνης από την κοινωνία.

Λ.Σ.Μ.                                                                                                  ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

ΧΡΗΣΤΟΣ  ΠΑΠΠΑΣ :
Μπορεί να είναι τώρα πικραμένος και δυσαρεστημένος με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης ο Στρατηγός Γκίνης, αλλά θα έπρεπε να γνωρίζει ότι από μια μνημονιακή, ενδοτική κυβέρνηση που θεωρεί την Εθνική Αμυνα δευτερεύον ή τριτεύον θέμα, υπακούοντας στα κελεύσματα της Τρόικα, έρχονται και χειρότερα.

Η διάλυση των Ενόπλων Δυνάμεων είναι μια από τις ελάχιστες "επιτυχίες" της συγκυβέρνησης. Δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά, αφού επιλογή του κυρίου Σαμαρά ήταν στο τόσο ευαίσθητο και καίριο Υπουργείο να προϊσταται ένας τηλεπαρουσιαστής και παλαιοκομματικός Μαυρογιαλούρος.

Αμυνα-Υγεία-Παιδεία-Πολιτισμός είναι για την Χρυσή Αυγή οι πυλώνες ενός πραγματικού Εθνικού Κράτους. Ειδικά στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης δεν μπορεί να προϊσταται κανείς άλλος παρά μόνο Στρατηγός, Ναύαρχος ή Πτέραρχος. Αστράτευτοι, μπίζνεσμεν, μιζαδόροι και πολιτικάντηδες δεν έχουν θέση στο Στρατόπεδο Παπάγου (και όχι "Πεντάγωνο").

Ο Λαός θα απολύσει την επίορκη κυβέρνηση

Δεν έχει συνεδριάσει ακόμη το Υπηρεσιακό Συμβούλιο για να κρίνει και να απομακρύνει τους επίορκους Δημοσίους Υπαλλήλους.

Πρόκειται για ένα ακόμη δείγμα της μαφιόζικης (και τεκτονικής;) αλληλεγγύης της κυβερνητικής συμμορίας που λέγεται Εκτελεστική Εξουσία-Κυβέρνηση-Ελληνικό Δημόσιο.

Για την κυβέρνηση των λαμογιών που καλύπτει τα δικά της λαμόγια, διότι γνωστό είναι ότι "κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει", θα συνεδριάσει συντόμως το Λαϊκό Συμβούλιο που θα εκφράσει τη θέληση και τη βούληση του Ελληνικού Λαού, να στείλει τους επίορκους της μνημονιακής συγκυβέρνησης Σαμαρά στα σπίτια τους...και όχι μόνο.

ΚΑΙ ΜΕΤΆ, ΤΙ;

Τα μέτρα ψηφίστηκαν. Εκατόν πενήντα τρεις επίορκοι βουλευτές , νέοι Νενέκοι , ψήφισαν «Ναι». Και χειροκρότησαν χωρίς καμία ντροπή κατά την εκφώνηση του αποτελέσματος. Η νομοθετική εξουσία για την οποίαν υποτίθεται εκλέχτηκαν αυτοί οι αντιπρόσωποι του Εθνους, μεταμορφώθηκε χθες το βράδυ σε εκτελεστική. Με την έννοια όμως του εκτελεστικού αποσπάσματος, της εκτέλεσης των εντολών των εχθρών του ελληνικού λαού, των διεθνών τοκογλύφων και των δυτικών πρεσβειών.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο θα πρέπει να χαρακτηριστούν ως προδότες και δοσίλογοι. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ως προδότες και δοσίλογοι. 

Τίθεται το ερώτημα . Ολοκλήρωσαν την αποστολή τους και τον βρώμικο ρόλο τους ; Όλα δείχνουν πως όχι. Σειρά τώρα έχει η εξωτερική πολιτική , το ολικό ξεπούλημα. Δεν το έχουν κρύψει άλλωστε. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης ο Υπουργός των Εξωτερικών είπε ξεκάθαρα ότι παραδίδουμε το όνομα Μακεδονία στο κρατικό μόρφωμα των Σκοπίων με γεωγραφικό προσδιορισμό. Τελείωσαν λοιπόν για την ώρα με την οικονομία , θα πιάσουν τώρα στα χέρια τους και την Μακεδονία. 

Ο πρώην «μακεδονομάχος» και «πατριώτης» της χαζοχαρούμενης Δεξιάς και παθολογικά ψεύτης Αντώνης Σαμαράς έχει δηλώσει πρόσφατα «Τα μέτρα θα τα περάσω και ας πέσω». Θα εφαρμόσει και στο θέμα του ονόματος της Μακεδονίας μας την ίδια τακτική; 

Οι τελευταίοι ελάχιστοι οπαδοί που έχουν απομείνει στην πρώην μεγάλη παράταξη πρέπει να ξυπνήσουν και να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι αδίστακτοι. Δεν κάνουν πολιτική. Εντολές εκτελούν και η κυβέρνησή τους δεν θυμίζει κυβέρνηση ανεξαρτήτου κράτους αλλά παραπέμπει σε συμμορία του Σικάγο του Μεσοπολέμου. 

Όταν ο Γλέζος προσκύναγε τον Ένβερ Χότζα

ΜΙΛΗΣΕ Η ΙΕΡΗ ΑΓΕΛΑΔΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ  ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΟΓΕΡΟΣ ΣΤΑΛΙΝΟΤΣΟΛΙΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ  ΓΛΕΖΟΣ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

«Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο αποτελεί μια από τις μελανότερες σελίδες της Ελληνικής Δημοκρατίας», τονίζει στην ανακοίνωσή του ο Μανώλης Γλέζος. 

Και συνεχίζει: «Δεν πρόκειται απλώς για μια οργάνωση φασιστική ή ναζιστική. Είναι ένα κόμμα στην ουσία του αντεθνικό, με χαρακτηριστικά εγκληματικής οργάνωσης, που δεν διστάζει να βυσσοδομεί χυδαία, εκμεταλλευόμενο τα ένστικτα μιας κοινωνίας που καταρρέει. 

Η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό, φτωχοποιείται και οργίζεται, ενώ αντιμετωπίζεται από την Πολιτεία με σκληρότητα και αναλγησία. Αυτό όμως δεν αποτελεί άλλοθι για να φέρνουμε στην επιφάνεια περιθωριακές οργανώσεις, που το μόνο που έχουν προσφέρει είναι η βία, το έγκλημα και η υποκουλτούρα. Ισχυρίζονται ότι τα χέρια τους είναι καθαρά, αλλά δολοφονούν τις Ιδέες του Πολιτισμού, της πραγματικής Δημοκρατίας και των Πανανθρώπινων Αξιών, που αποτελούν το ίδιο το σώμα της Ελλάδας. 

Όσοι ψήφισαν αυτό το μόρφωμα και το έφεραν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ας το ξανασκεφτούν και μια και δυο φορές. Η παρουσία του αποτελεί ύβρη στον Ελληνικό Πολιτισμό. Είναι ανάχωμα στην πρόοδο. Είναι πισωγύρισμα σε βάρβαρες και μαύρες μέρες, που μάτωσαν τον Ελληνικό Λαό». 

Σημείωση Χ.Π.

Τιμή μας και καμάρι μας να μας υβρίζει ένας Γλέζος. Ο Γλέζος έβγαλε για άλλη μια φορά όλη του τη χολή εναντίον του Ελληνικού Εθνικισμού. Δεν τιμάω και δεν έχω σε καμία υπόληψη τον υμνητή του Χότζα, τον καταδικασμένο από την ελληνική δικαιοσύνη εγκληματία Σταλινικό Μανώλη Γλέζο. Οι κυβερνώντες υπουργοί και βουλευτές της χαζοχαρούμενης αστικής ελαφροδεξιάς τον γλείφουν και μέσα στο Κοινοβούλιο. Το δυστύχημα είναι ότι αυτός ο εσχατόγερος όπως και ο εσχατόγερος της Δεξιάς Κώστας Μητσοτάκης θα κηδευτούν με λεφτά που θα πληρώσει ο Ελληνικός λαός (δημοσία δαπάνη).

Όταν ο Γλέζος προσκύναγε τον Ενβέρ Χότζα

Στις 11 Απριλίου 1985 ο Αλβανός Σταλινικός Δικτάτορας Ενβέρ Χότζα πεθαίνει...

Η κηδεία του θυμίζει κάτι από την κηδεία του Βορειοκορεάτη παράφρονα που ζήσαμε πριν λίγο καιρό.. Τα σύνορα της Αλβανίας ανοίγουν ΜΟΝΟ για τους στενούς ιδεολογικούς φίλους του καθεστώτος, ώστε να μπορέσουν να παραβρεθούν στην κηδεία.

Ανάμεσά τους ο Μανώλης Γλέζος. Με υψωμένη την γροθιά χαιρετάει σοσιαλιστικά τον σφαγέα των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών στο φέρετρο του που είχε τεθεί σε δημόσιο προσκύνημα. Χαριεντίζεται με τον αντικαταστάτη του, τον «σύντροφο» δικτάτορα Ραμίζ Αλία, που ακολουθούσε κατά γράμμα την ίδια πολιτική και συμπάσχει ε την οικογένεια του Ενβέρ Χότζα.

                   


Με την άνοδο του σταλινιστή Ενβέρ Χότζα στην ηγεσία της Αλβανίας, ξεκίνησε μια αβάσταχτη περίοδος για τον Ελληνισμό της Βόρειας Ηπείρου


Ο Χότζα έλαβε δρακόντια μέτρα κατά του ελληνικού πληθυσμού της Βορείου Ηπείρου: απαγόρευσε την διδασκαλία της ελληνικής ιστορίας και στα ελληνικά σχολεία διδάσκονταν απλά μεταφράσεις της αλβανικής ιστορίας και πολιτισμού, η 'μειονοτική ζώνη' μειώθηκε από 103 σε 99 χωριά (αποκλείστηκε η Χειμάρρα), πολλοί βορειοηπειρώτες μεταφέρθηκαν με τη βία εκτός μειονοτικής ζώνης, σε άλλες περιοχές της Αλβανίας, χάνοντας έτσι τα 'μειονοτικά' τους δικαιώματα. Επίσης τοπωνύμια αλλά και προσωπικά ονόματα 'μεταλλάχτηκαν', με τη βία, προς το αλβανικότερο, ενώ η χρήση της ελληνικής γλώσσας απαγορεύτηκε εκτός της μειονοτικής ζώνης αλλά και σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και εντός αυτής.

                                              

Η χώρα υπήρξε απομονωμένη όλο αυτό το διάστημα, και η συνηθισμένη ποινή για κάποιον που προσπαθούσε να διαφύγει στην Ελλάδα ήταν αυτή του θανάτου καθώς και της εξορίας των συγγενών του για εργασία στα ορυχεία της κεντρικής και βόρειας Αλβανίας. Επίσης, μεταφέρθηκαν έποικοι από άλλες περιοχές (κυρίως μουσουλμανικής θρησκείας) και δημιουργήθηκαν οικισμοί μεταξύ της 'μειονοτικής ζώνης' και περιοχών με επίφοβη αλβανική εθνική συνείδηση.

Το αλβανικό κράτος από το 1967 κατάργησε επισήμως όλες τις θρησκείες και έγινε το πρώτο άθεο κράτος. Οποιαδήποτε θρησκευτική εκδήλωση, είτε δημόσια είτε σε ιδιωτικό χώρο, απαγορεύτηκε αυστηρά. Όλες οι εκκλησίες, τα μοναστήρια και γενικά η εκκλησιαστική ακίνητη περιουσία μετατράπηκε σε αποθήκες, εργοστάσια ή γυμναστήρια. Ο κλήρος φυλακίστηκε, η κατοχή θρησκευτικής εικόνας αποτελούσε αδίκημα για τον αλβανικό νόμο. Ο ελληνικός πληθυσμός που η παράδοσή του ήταν στενά συνυφασμένη με τη θρησκεία δέχτηκε δυσανάλογο πλήγμα, αποκομμένος από τις πολιτιστικές του ρίζες.


Ολόκληρη η Βόρεια Ήπειρος φυλακίζεται στην κυριολεξία με ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, ολόκληρη η Αλβανία βρίσκεται σε καθεστώς πλήρους απομόνωσης.

Κατά τη διακυβέρνησή του, ο Χότζα δήμευσε τις περιουσίες μεγάλων γαιοκτημόνων και οργάνωσε κολχόζ κατά τα σοβιετικά πρότυπα. Σύντομα, η προπαγάνδα του καθεστώτος του Χότζα άρχισε να μιλά για μια Αλβανία με πλήρη αυτάρκεια γεωργικών προϊόντων. Το ίδιο συνέβη και στον τομέα της βιομηχανίας. Η πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος έδειξε μια παντελώς διαφορετική εικόνα: η Αλβανία όχι μόνο δεν ήταν αυτάρκης και βιομηχανική χώρα, αλλά ήταν οπισθοδρομική ακόμα και σε σύγκριση με άλλες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες. Ένα από τα έργα που άφησε πίσω το καθεστώς του Χότζα είναι τα περίπου 600.000 πολυβολεία (τα αποκαλούμενα bunker) διάσπαρτα σε όλη την Αλβανία για τον φόβο ξένων επιδρομέων.

                    

ΠΗΓΗ

Απάντηση στα τρωκτικά της Αριστεράς

Ο αριστερός τρόπος σκέψης είναι μια νόσος που σπανίως ιάται. Εγκαθίσταται στον εγκέφαλο, συνήθως σε νεαρά ηλικία, και από εκεί αλλοιώνει όλες τις λειτουργίες του ανθρώπου.

Έτσι εξηγείται πώς άνθρωποι που είναι αντικειμενικά έξυπνοι καταλήγουν τόσο ανόητοι και εμπαθείς και τόσο μακριά από την πραγματική ζωή.

Διάβασα το άρθρο που υπογράφεται από τον xenofonb@ … κλπ στην εφημερίδα "Το Ποντίκι" της Τετάρτης 17 Οκτωβρίου 2012, και αναρωτιέμαι. Πόσο χρόνο και προσπάθεια κατανάλωσε για να καταλήξει στις συγκεκριμένες ύβρεις και τα τραβηγμένα ευφυολογήματα;

Ας του προσφέρουμε την προσήκουσα μεταγλώττιση:

«Τραμπούκοι». Οι αριστεροί εργατοπατέρες που αδειάζουν στα σύσκολα τους εργαζόμενους.

«Γκαγκστερική συμμορία». Η πολιτική κάστα που λυμαίνεται την Πατρίδα μας.

«Ο πάτος αυτός της τροφικής αλυσίδας που εκπροσωπεί η συμμορία τραμπούκων της Χρυσής Αυγής». Ο απόπατος της ανοησίας και της εθνικής προδοσίας  που εκπροσωπούν τα ροζ κανίς της παγκοσμιοποίησης.

Στα αίολα επιχειρήματά του.

Ο συγγραφέας του άρθρου μη έχοντας ιδέα για τα όσα ίσχυαν στην Αθήνα της αρχαιότητος σχετικά με τους δούλους, ποιοι ήσαν οι πολίτες και ποιοι οι ξένοι, επιδίδεται σε λογικά άλματα ταυτίζοντας τον Αίσωπο με τους σημερινούς λαθρομετανάστες. Αγνοώντας την αισθητική αντίληψη του αρχαίου κόσμου, προσκολλάται σε μιαν εξ ιδεολογίας λατρεία του άσχημου.

Η αγραμματοσύνη ακολουθείται από την γελοιότητα όταν ο επίσης αδιάβαστος στα της σύγχρονης πολιτικής αλλά εμμένων στο να εκφέρει γνώμη αρθρογράφος αναφέρει ότι «Σαφής και ομολογημένη πρόθεση της Χρυσής Αυγής είναι να προβεί σε πογκρόμ εναντίον των νηπίων». Πόση ανοησία μπορεί να χωρέσει ο εγκέφαλος ενός Αριστερού ώστε να συγχέει τα στατιστικά στοιχεία με τα ονοματεπώνυμα;

Κατά τα λοιπά οι ύβρεις είναι το μοναδικό καταφύγιο  των παρακρατικών τρωκτικών. Αν και ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει «προσβλητική για τον ανθρώπινο πολιτισμό» την παρουσία των «υπανθρώπων της Χρυσής Αυγής», είναι και θα είναι αναγκασμένος να  υποστεί την πραγματικότητα της ύπαρξής μας, όσο και αν αυτή προκαλεί τρικυμία που διασαλεύει το πλήρες αριστερών περιττωμάτων στενόμυαλο κεφάλι του.

Προσβολή της Ελλάδος και της δημοκρατίας είναι ο δημόσιος λόγος ατόμων που αν και τυφλωμένα από τις αριστερές τσίμπλες διατείνονται ότι διαθέτουν αρκετή αντίληψη της πραγματικότητας ώστε να εκφέρουν δημόσιο λόγο εν ονόματι του Ελληνικού λαού. Επόμενο είναι τα άτομα αυτά να βρίσκουν καταφύγιο σε καθεστωτικές φυλλάδες που νεκρανασταίνουν κατά καιρούς οι υπηρεσίες όταν τα πράγματα ζορίζουν και χρειάζεται να έχουν τις αγαπητές τους «Ελένες» στο speed dial του κινητού τους.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΑΣΧΟ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Κύριε Πάσχο Μανδραβέλη,

Στην αρθρογραφία σας παγίως και διαχρονικώς αναπαράγετε την ιδεολογική ατζέντα των αμερικανικών πανεπιστημίων και των μη-κυβερνητικών Think Tank στα οποία έχετε γαλουχηθεί. Την εφαρμογή, δηλαδή, της στυγνής και απάνθρωπης καπιταλιστικής κυριαρχίας με όχημα τη μαρξιστική σκέψη. Με αυτήν την θολή , δήθεν αντικειμενική τακτική, επιχειρείτε εσείς και άλλοι διαθέτοντες δημόσιο βήμα σχολιαστές, να προωθήσετε τις πολιτικές που στηρίζετε και σας στηρίζουν. Και λέω «δήθεν» γιατί η δήθεν δημοσιογραφική αντικειμενικότητά σας εξαντλείται όταν αναφέρεστε στην Χρυσή Αυγή. Θα περίμενε κανείς- και μόνο λόγω της εμπειρίας σας- να ήσασταν όχι βέβαια αντικειμενικός αλλά τουλάχιστον πιο προσεκτικός όταν μέσω της στήλης σας σχολιάζετε «ειδήσεις» με τρόπο διαστρεβλωμένο και συκοφαντικό τις οποίες μάλιστα «χρεώνετε» σε συγκεκριμένο πρόσωπο, το δικό μου. 

Αναφέρομαι κατά πρώτον στην διαστρεβλωμένη «καταγραφή» της «είδησης» που περιέχεται στο κείμενό σας με τίτλο «Τα άκρα και οι συμψηφισμοί» της 14/10/2012 στην Καθημερινή της Κυριακής, «είδηση» την οποία δεν μπήκατε βεβαίως στον κόπο να διασταυρώσετε, και η οποία με παρουσιάζει να «ορμάω» στην αστυνομική κλούβα και να «απελευθερώνω έναν προσαχθέντα» , και κατά δεύτερον στον ανεδαφικό και άνευ ερείσματος σχολιασμό που με θέλει «ταυτοχρόνως αστυνομικό και δικαστή». Σχολιάζετε επίσης «το θράσος» και «η αντιδημοκρατική συμπεριφορά του βουλευτή».  Οι αφορισμοί σας αν και αναληθείς, δεν με εκπλήσσουν. Η λασπολογία εναντίον του κινήματός μας είναι συνήθης πρακτική του σιναφιού που έχει καταλάβει την ενημέρωση, και έχει μετατρέψει την επίκληση της δημοκρατίας σε μιαν εύκολη γαρνιτούρα για κάθε επιχείρημα και κάθε ιδεολόγημα. Είναι δε τέτοιο το θράσος που διακρίνει τις απονενοημένες αυτές απόπειρες εναντίον μας, που παραβλέπει την ύπαρξη οπτικού υλικού όπου καταγράφεται πλήρως η πραγματικότητα η οποία καταφανώς απέχει παρασάγγας από τα γραφόμενα.

Ο συμψηφισμός που εσχάτως επιχειρείται από το σύστημα που εκπροσωπείτε- και  προς απόδειξιν της αληθείας του ισχυρισμού το πράττετε στο ίδιο το άρθρο – δηλαδή η εξίσωση της διαπιστωμένης και αποδεδειγμένης βίας της αριστεράς με τις ενέργειες που τείνουν στην εφαρμογή της νομιμότητας, δεν ξεγελά πλέον, ευτυχώς, τον ειρωνικά αποκαλούμενο από τα μέσα «σας», κυρίαρχο λαό. Γιατί τώρα γνωρίζει τις μεθοδεύσεις σας και το πού αποσκοπείτε και κυρίως γνωρίζει πού έχει οδηγήσει τη χώρα αυτή η απαράδεκτη αμνήστευση των κοινωνικών εγκλημάτων της αριστεράς στο όνομα της «δημοκρατίας».

Οι αφορισμοί σας που αναφέρονται σε «διογκούμενη» «ανομία» της Χρυσής Αυγής είναι τουλάχιστον αναληθείς και αήθεις. Αναφέρετε ακόμη ότι «σε λίγο καιρό η αριστερή ανομία θα μοιάζει με πλημμέλημα». Κύριε Πάσχο Μανδραβέλη, ο ελληνικός λαός και ιδιαίτερα οι κάτοικοι των Αθηνών έχουν γευθεί την αριστερή βία, έχουν δει τις περιουσίες τους να λεηλατούνται και να πυρπολούνται, έχουν θρηνήσει πρόσφατα θύματα τόσο μεταξύ ανυποψίαστων πολιτών όπως στη Marfin όσο και μεταξύ των Αστυνομικών και που έχουν πέσει θύματά της.

Η εξίσωση της αριστερής τρομοκρατίας με τον πολιτικό ακτιβισμό της Χρυσής Αυγής είναι απολύτως ανιστόρητη και επιεικώς παραπλανητική της κοινής γνώμης και των αναγνωστών σας. Δεν γνωρίζω αν με τη φράση σας αυτή προαναγγέλλετε προβοκάτσιες που ενδεχομένως σχεδιάζουν τα αμερικανικά και άλλα φόρα στα οποία κινείστε. Σας γνωρίζω όμως ότι οι βουλευτές όπως και όλοι οι αγωνιστές της Χρυσής Αυγής θα προασπίσουμε τους αγώνες και τις προσδοκίες του λαού που μας τίμησε με την ψήφο του.

Δεδομένου ότι η στήλη σας δεν είναι αμιγώς ειδησεογραφική, αποφάσισα να μην στραφώ εναντίον σας δικαστικά. Σε καμία περίπτωση όμως δεν αποδέχομαι να διαχέονται στην κοινωνία «ειδήσεις» ή  κατασκευασμένα «περιστατικά» που αποβλέπουν στην παραπληροφόρηση ή τη δυσφήμηση της προσωπικότητάς μου και της εθνικής προσπάθειάς μας που έχει επανειλημμένως τιμηθεί από τον ελληνικό λαό.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Το άρθρο

Hμερομηνία δημοσίευσης: 14-10-12
Τα άκρα και οι συμψηφισμοί
Tου Πασχου Mανδραβελη

Εγινε «κράτος εν κράτει» η Χρυσή Αυγή, όπως ισχυρίζονται πολλοί; Η ενέργεια του βουλευτή της κ. Χρήστου Παππά, ο οποίος όρμησε σε αστυνομική κλούβα και «απελευθέρωσε» έναν προσαχθέντα, αυτό δείχνει. Ενα μέλος του κοινοβουλίου έγινε ταυτοχρόνως αστυνομικός και δικαστής και «απελευθέρωσε» κάποιον ο οποίος πιθανώς να διέπραξε κάποια αδικήματα. Μόνο που το θράσος και η αντιδημοκρατική συμπεριφορά αυτού του βουλευτή δεν είναι καινοφανή. Το ’χει κάνει ο κ. Τάσος Κουράκης τον Δεκέμβριο του 2009 στη Θεσσαλονίκη, διότι ως αστυνομικός και δικαστής ταυτοχρόνως έκρινε ότι «οι συγκεκριμένες συλλήψεις έγιναν “στο σωρό” και χωρίς καμία συμμετοχή σε πράξεις βίας ή καταστροφής» (ανακοίνωση 11.12.2009)• το διέπραξαν και οι «χρήσιμοι παριστάμενοι» ΣΥΡΙΖΑ τον Οκτώβριο του 2009 στο Φλοράλ των Εξαρχείων, όταν παρέταξαν τα στήθη τους για να μη συλλάβει η αστυνομία έναν νεαρό που καταδίωκε. Πιθανώς, λοιπόν, ο κ. Χρήστος Παππάς να είχε πολύ καλούς δασκάλους στην αντιμετώπιση της «κρατικής καταστολής».

Θα συμφωνήσουμε ότι άλλα είναι τα κίνητρα της ανομίας της Χρυσής Αυγής και άλλα των «δημοκρατικών» συντρόφων. Θα συμφωνήσουμε επίσης ότι η ανομία της Χρυσής Αυγής βαίνει διογκούμενη και μέλη της οργάνωσης γίνονται όλο και πιο βίαια, σε σημείο μάλιστα ώστε σε λίγο καιρό η αριστερή ανομία θα μοιάζει με πλημμέλημα.

Κυκλοφορεί μια επικίνδυνη σοφιστεία ότι δεν πρέπει κάποιος να αναφέρεται στην ανομία των άκρων, διότι έτσι συμψηφίζει και συνεπώς δίνει συγχωροχάρτι στο φασιστικό. Δεν ξέρουμε αν αυτό παράγεται από την έννοια του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού», σύμφωνα με την οποία -όπως έγραφε για μια άλλη περίσταση γνωστός αριστερός καθηγητής- «...την ώρα που κρινόταν ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, κανενός, πέρα από ελάχιστους δοσίλογους, δεν του πέρασε από το μυαλό να κάνει λόγο για τις δίκες της Μόσχας...». Το πρόβλημα του διαχωρισμού της ανομίας αναλόγως με τα κίνητρα είναι πως αποδεικνύεται πολιτικά αντιπαραγωγικό. Από τη στιγμή που οι πολίτες πεισθούν ότι ο νόμος είναι κάτι σχετικό με τις προθέσεις κάποιου, πιο εύκολα θα ενταχθούν στη Χρυσή Αυγή παρά σε γκρουπούσκουλο των Εξαρχείων, το οποίο -στο κάτω κάτω της γραφής- δεν καταλαβαίνουν και τι λέει: «Τι προτσές του καπιταλισμού και απότοκο της παγκοσμιοποίησης μου κοπανάς; Τον μαύρο που ουρεί απέναντι δεν τον βλέπεις;» είναι η κλασική απάντηση.

Αυτό που δεν διδάχθηκε ο ελληνικός λαός, ούτε από το σχολείο, ούτε από τα ΜΜΕ, ούτε από τα κόμματα, είναι η αξία της δημοκρατίας. Δεν έμαθε ότι οι κανόνες συμβίωσης που έχουμε μπορεί να μην είναι τέλειοι, αλλά στη δημοκρατία ο αγώνας επιτρέπεται και συνεχίζεται. Οτι η ανομία, ανεξαρτήτως κινήτρων, καταλήγει πάντα στη φαλκίδευση των δικαιωμάτων των αδύναμων. Οτι οι κακοί νόμοι δεν καταργούνται με την παράβασή τους, αλλά με την παραγωγή καλύτερων νόμων. Οτι ο λόγος -ακόμη και ο προσβλητικός για κάποιους- δεν μπορεί να θεωρείται παραβατικός, αλλά κάθε παράβαση στην πράξη πρέπει να δικάζεται και να τιμωρείται. Οτι η ανοχή στη μικρή παραβατικότητα οδηγεί στη μεγαλύτερη, για να καταλήξουμε σε πογκρόμ ανθρώπων. Είναι δύσκολο να πεισθούν οι άνθρωποι ότι η αργόσυρτη και γεμάτη δικλίδες ασφαλείας δημοκρατική διαδικασία είναι μακροπρόθεσμα η πιο παραγωγική για τη λύση των προβλημάτων. Αποδείχθηκε όμως στις πρόσφατες εκλογές πως ούτε ο πολιτικός στραβισμός πείθει.

Γην και Υδωρ

Απογευματινή είδηση από το διαδίκτυο (makeleio.gr) και διατυπωμένη σε διάφορες άλλες εκδοχές από δεκάδες ιστοσελίδες.
Ένα λάθος στην μετάφραση των δηλώσεων του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, λίγο έλειψε να δημιουργήσει διπλωματικό επεισόδιο καθώς έφερε τον Tούρκο υπουργό να δηλώνει μέσα στη Βουλή: «Επιθυμούμε ελεύθερο Αιγαίο»...
Το λάθος προκλήθηκε από μεταφραστή που άνηκε στην αποστολή του κ. Nταβούτογλου, όμως βάση αυτής της μετάφρασης συντάχθηκε το σχετικό δελτίο τύπου της Βουλής.
Ωστόσο, Τούρκοι δημοσιογράφοι που άκουσαν τη συνομιλία, εξηγούσαν ότι ο κ. Νταβούτογλου δεν είπε «να είναι πάντοτε ελεύθερο το Αιγαίο». Κατά την άποψη των Τούρκων ρεπόρτερς, ο κ. Νταβούτογλου απάντησε στον πρόεδρο της ελληνικής Βουλής: «Εμείς πάντοτε επιθυμούμε το Αιγαίο θάλασσα ειρήνης και φιλίας, ανοικτή για κάθε συνεργασία».
Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα να σταλούν οι απομαγνητοφωνημένες δηλώσεις του τούρκου υπουργού στο υπουργείο Εξωτερικών προκειμένου να γίνει επίσημη μετάφραση. Σύμφωνα λοιπόν με νέα ανακοίνωση του γραφείου τύπου της Βουλής και μετά από την ανταπόκριση του υπουργείου, το επίμαχο απόσπασμα έχει ως εξής:
Ε. Μεϊμαράκης : «Σας καλωσορίζω και πάλι στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και σας προσφέρω ένα αναμνηστικό δώρο που απεικονίζει ένα καράβι που μπορεί να κινείται με ελευθερία στο Αιγαίο μας».
Νταβούτογλου «Σας ευχαριστώ για το δώρο με το συμβολικό νόημα. Εμείς πάντοτε επιθυμούμε το Αιγαίο ως θάλασσα ειρήνης και φιλίας ανοιχτής για κάθε συνεργασία».
Πέραν αυτών ο κ. Μεϊμαράκης ζήτησε την άρση του casus belli της Τουρκίας προκειμένου να υπάρξει έμπρακτη θεσμική συνεργασία των κοινοβουλίων. Συγκεκριμένα σημείωσε ότι «όλα τα κόμματα και οι βουλευτές επιθυμούν να σχηματιστούν κοινοβουλευτικές ομάδες φιλίας, θέτουν όμως μια προϋπόθεση: να άρει η Τουρκία το casus belli στο Αιγαίο».


ΤΟ ΑΤΟΠΗΜΑ ΜΕΙΜΑΡΑΚΗ, ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΕΝΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΧΑΤΖΗΑΒΙΑΤΙΣΜΟΥ  ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Ο κύριος Μεϊμαράκης προέβη σήμερα σε ένα ατόπημα; Εκανε μια μεγάλη γκάφα; ΄Η το όλο επισόδιο και οι διάλογοι είναι μια εξέλιξη των Ελληνοτουρκικών σχέσεων και του περίφημου μυστικού ή ανοιχτού διαλόγου πάνω στις εξελίξεις των εθνικών μας θεμάτων; Ελπίζουμε να είναι ένα τραγικό και μόνον ατόπημα που από μόνο του όμως δείχνει το επίπεδο των μηδιζόντων της κυβερνητικής παράταξης που είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν γην και ύδωρ στον τούρκο επιβουλέα. 

O Πρόεδρος της Βουλής με το θεσμικό του ρόλο θα μπορούσε και να μην είχε δεχθεί τον Νταβούτογλου στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Παρόλα ταύτα και αφού το πρόγραμμα της επίσκεψης του τούρκου Υπουργού Εξωτερικών προέβλεπε και την επίσκεψη στο γραφείο του Προέδρου της Βουλής, ο Πρόεδρος της Βουλής θα μπορούσε να αρκεσθεί σε μια τυπική ανταλλαγή διπλωματικών δώρων. 
Αντ’ αυτού προτίμησε τις φιλοφρονήσεις και ανέφερε δωρίζοντας το αντίγραφο πλοίου, το Αιγαίο ως «Αιγαίο μας» που προφανώς δεν εννοούσε το Αιγαίο των Ελλήνων αλλά το Αιγαίο Ελλήνων και Τούρκων. 
Το Αιγαίο, κύριε πρόεδρε, είναι η ελληνική κλειστή θάλασσα που απελευθερώθηκε πριν από 100 χρόνια με ναυμαχίες, πολέμους και θυσίες. Ο,τι απελευθέρωσε ο λαός μας με το αίμα του δεν θα το παραδώσει αμαχητί με δηλώσεις και συμφωνίες Γραικύλων. Για να ζήσει η Ελλάδα θα πρέπει να αποκτήσει στρατηγικό βάθος και το Αιγαίο να γίνει κυριολεκτικά μια Ελληνική λίμνη. Αυτοί είναι οι εθνικά ωφέλιμοι στόχοι που δεν σημαίνουν κατ’ ανάγκην και πόλεμο. Βλέπουμε την Τουρκία να εφαρμόζει εθνικά ωφέλιμους μακροχρόνιους στόχους και να τους επιτυγχάνει βήμα-βήμα χωρίς την θύελλα μιας πολεμικής σύρραξης.

Ο κύριος Μεϊμαράκης καταγόμενος από μια ηρωική και με υψηλό φρόνημα περιοχή, την λεβεντογέννα Κρήτη , θα έπρεπε να σταθεί σαν παλικάρι απέναντι στον Τούρκο , τιμώντας τουλάχιστον την κρητική καταγωγή του. Αυτά που είπε στον Νταβούτογλου ας τα έλεγε καλύτερα στους κατοίκους των ακριτικών νησιών , στους Έλληνες αλιείς που δίνουν καθημερινά μάχη με το  τουρκικό Λιμενικό, και δεν κινούνται και τόσο ελεύθερα στο Αιγαίο μας, στους Έλληνες αεροπόρους που δίνουν καθημερινά μάχες πάνω από το Αιγαίο στα πληρώματα των πολεμικών μας πλοίων. 

Τέλος, δεν θα έπρεπε να μιλάει εκ μέρους όλων των κομμάτων . Εμείς οι Χρυσαυγίτες δεν επιθυμούμε καμία συνομιλία και καμία νομιμοποίηση του εχθρού. Προτιμούμε τον ηγετικό και ηρωικό δρόμο του Καπετάν Μιχάλη παρά τον ποταπό και γελοίο δρόμο της Εφεντίνας Καβαλίνας. 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ : Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Πρώιμα χρόνια - Πριν την Επανάσταση

Ο Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε γύρω στα 1788 στην επαρχία Παρνασσίδος, στη Ρούμελη. Τόπος καταγωγής του σύμφωνα με την παράδοση είναι το χωριό Άνω Μουσουνίτσα της Παρνασσίδος, τον διεκδικεί όμως και το χωριό Αρτοτίνα της Δωρίδος. Σύμφωνα πάλι με τις παλιές παραδόσεις της περιοχής, ο παππούς του ήταν Κλέφτης στο σώμα του οπλαρχηγού Κωνσταντάρα και το όνομά του ήταν Θανάσης Γραμματικός. Σαν παιδί ήταν όμορφος, φιλομαθής και σεμνός. Από την οικογένειά του προοριζόταν να ακολουθήσει το δρόμο της ιεροσύνης. Αρχικά έγινε καλογεροπαίδι και στα 1805, δεκαεπτά χρονών πια, χειροτονήθηκε διάκος στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου της Αρτοτίνας.

Το πώς έγινε Κλέφτης δεν είναι ξεκαθαρισμένο. Κατέληξε Κλέφτης στο σώμα του καπετάν-Καλόγερου με οπλαρχηγούς τον Σκαλτσά και τον Γούλα. Εκεί έδειξε περίσσια αντρειοσύνη και φάνηκαν οι αρετές του, τόσο στην παλικαριά όσο και στο νου. Γρήγορα ξεχώρισε, έγινε πρωτοπαλίκαρο, και δεν άργησε να συγκροτήσει δικό του κλέφτικο σώμα.

Στα 1816 ο Οδυσσέας Ανδρούτσος διορίστηκε από τον Αλή Πασά στου οποίου ήταν τη δούλεψη, Δερβέναγας στην Ανατολική Ελλάδα με την εντολή να εξοντώσει τους ανυπότακτους Κλέφτες. Ο Οδυσσέας δεν χάλασε τον Διάκο αλλά αφού ήρθε σε συνεννόηση μαζί του τον παρουσίασε στον ίδιο τον Αλή Πασά, πείθοντάς τον ότι τέτοια παλικάριά σαν αυτή που είχε ο Διάκος θα του ήταν χρήσιμη. Έτσι λοιπόν για ένα διάστημα βρίσκουμε τον Αθανάσιο Διάκο Τσοχαντάρη στη φρουρά του Αλή Πασά, θητεύοντας κι αυτός στο άτυπο στρατιωτικό σχολείο του Αλή όπως τόσοι και τόσοι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821.

Το περιβάλλον της φρουράς του Αλή ήταν για τον Διάκο ασφυκτικό. Έτσι, σύμφωνα με την επιθυμία του έφυγε μαζί με τον Ανδρούτσο στο Δερβενελίκι της Ανατολικής Ελλάδος με έδρα την Λειβαδιά. Ήταν δραστήριος και σαν πρωτοπαλίκαρο του Οδυσσέα τον αντικαθιστούσε πολλές φορές στην αρχηγία του αρματωλίτικου σώματος. Διέφερε ουσιαστικά με τον Οδυσσέα με τον οποίο δεν άργησε να έρθει σε ρήξη. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, βίαιος και πολεμοχαρής δημιουργούσε εύκολα έχθρες και αντιπάθειες, ενώ ο Διάκος διακρίνονταν για τα αισθήματα δικαιοσύνης και αντίθετα με τον Οδυσσέα για τις ήπιες τιμωρίες που επέβαλε στα διάφορα αδικήματα. Έτσι λοιπόν έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στον τοπικό πληθυσμό τόσο στους Έλληνες όσο και στους κατακτητές Τούρκους.

Στα 1819 ήρθαν σε ρήξη με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο γιατί ο Διάκος διαφωνούσε μα τις απάνθρωπες τιμωρίες που επέβαλε ο Ανδρούτσος και δεν άργησαν να φτάσουν σε βίαιο καβγά. Ο Ανδρούτσος έβγαλε την πιστόλα να σκοτώσει τον Διάκο και ο Διάκος το σπαθί του από το θηκάρι. Στη μέση έπεσαν δύο σύντροφοι για να τους χωρίσουν. Ο Διάκος αποχώρησε από το σώμα του Ανδρούτσου και τον ακολούθησαν τα πιο πολλά πρωτοπαλίκαρα και οι καπεταναίοι. Ο Οδυσσέας έμεινε με τέσσερα παλικάρια και ξαναγύρισε στα Γιάννενα. Ξαναγύρισε στη Ρούμελη όταν άρχισε πια ο Αγώνας.

 Ο Αθανάσιος Διάκος με τους δικούς του πήγε στη Λειβαδιά όπου σύσσωμοι οι άρχοντες της περιοχής τον ανεκήρυξαν Καπετάνιο. Για να ακολουθήσει ο επίσημος διορισμός του από τον Τούρκο Βοεβόδα της Λειβαδιάς Καρά-Ισμαήλ ως Αρματωλού της περιοχής. Ο Διάκος λοιπόν έγινε «Αρχηγός των αρμάτων της Λειβαδιάς», έχοντας δική του σφραγίδα με το δικέφαλο αετό και με τα γράμματα «Ο.Θ.Ν.Κ.» δηλαδή «Ο Θεός Νικά».

Εν τω μεταξύ από τα 1818 τόσο ο Διάκος όσο και ο Ανδρούτσος είχαν μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία.

Ο Ξεσηκωμός

Όταν τον Ιανουάριο του 1821 ο Βοεβόδας της Λειβαδιάς παρατήρησε την ασυνήθιστη κίνηση προσώπων αλλά και την ιδιαίτερη φιλοξενία του κατηχητή της Φιλικής Εταιρείας Αθανάσιου Ζαρίφη από τον τοπικό άρχοντα Γιάννη Λογοθέτη, ζήτησε την άδεια από τον ανώτερό του Γιουσούφ Πασά που βρισκόταν μαζί με τους σουλτανικούς στην πολιορκία κατά του Αλή, να συλλάβει και να θανατώσει τους προκρίτους της Λειβαδιάς για τις στασιαστικές τους ενέργειες.

 Οι πρόκριτοι πληροφορήθηκαν τις προθέσεις του Καρά-Ισμαήλ και δωροδοκώντας τον ίδιο τον Γιουσούφ Πασά αλλά και τον Δράμαλη, όχι μόνο έσωσαν τη ζωή τους αλλά και πέτυχαν την αντικατάσταση του Καρά-Ισμαήλ από τον Χασάν Αγά.

Όταν το Μάρτιο του 1821 η μυρωδιά του μπαρουτιού από τον Μωρηά έφτασε και στη Λειβαδιά, οι πρόκριτοι και οι μυημένοι στη Φιλική Εταιρεία, κάνανε σύσκεψη για να αποφασίσουν τα μελλούμενα. Ο Διάκος, ανυπόμονος και ενθουσιώδης, πρότεινε τον άμεσο ξεσηκωμό. Να χτυπήσουν δηλαδή τους Τούρκους άμεσα. Οι πρόκριτοι όμως, διστακτικοί λόγω κοινωνικής και οικονομικής θέσεως, πρότειναν περίσκεψη και απεφάσισαν να στείλουν τον Καπετάνιο Βασίλη Μπούσγο στην Πάτρα για να συναντήσει τον Έλληνα Πρόξενο της Ρωσίας Γιάννη Βλασσόπουλο, προκειμένου να πάρει πλήρεις πληροφορίες και οδηγίες.

Ο Μπούσγος ξεκίνησε στις 24 Μαρτίου και τα νέα για τον ξεσηκωμό του Μωρηά τον βρήκαν στο Γαλαξίδι. Δεν έχασε χρόνο. Γύρισε αμέσως πίσω, αφού πρώτα ξεσήκωσε τους Αραχωβίτες και κατά την διανυκτέρευσή του σε ένα χάνι σκότωσε δύο Τούρκους, εκ των οποίων ο ένας είχε την ιδιότητα του Ταχυδρόμου. Στη νέα σύσκεψη που ακολούθησε, η απόφαση ήταν να δώσουν και οι Ρουμελιώτες της Λειβαδιάς άμεσα το παρών στον αγώνα της ελευθερίας.

 Όταν ο νέος Βοεβόδας Χασάν Αγάς πληροφορήθηκε ότι ο Μπούσγος σκότωσε δύο Τούρκους, κάλεσε τους προκρίτους και μαζί τους πήγε και ο Διάκος. Εκεί φάνηκε η ευστροφία, το μυαλό του Διάκου. Γιατί για έναν ηγέτη δεν αρκεί μόνο η αντρειοσύνη και η γενναιότητα. Χρειάζεται και το μυαλό. Εκεί λοιπόν φάνηκε ότι ο Διάκος είχε το μυαλό του πολυμήχανου Οδυσσέα. Όχι μόνο αρνήθηκε ότι ο Μπούσγος πραγματικά σκότωσε Τούρκους, αλλά προσποιήθηκε ότι ο Οδυσσέας Ανδρούτσος βγήκε στο Μωρηά με δέκα χιλιάδες δικούς του ζορμπάδες και ρημάζει τον τόπο και ότι στις προθέσεις του είναι να έρθει κατά πάνω και αλίμονο τότε σε Έλληνες και Τούρκους. Του ζήτησε λοιπόν να του υπογράψει μπουγιουρντί, άδεια δηλαδή, να συγκεντρώσει όσους περισσότερους αρματωμένους μπορεί για να αποκρούσει την ενδεχόμενη έλευση του Ανδρούτσου στη Ρούμελη.

Ο Διάκος λοιπόν με λυμένα τα χέρια και χωρίς τις χρονοβόρες προφυλάξεις της Φιλικής, κατάφερε γρήγορα γρήγορα να στρατολογήσει πολλούς μέχρι τώρα ραγιάδες και από δω και πέρα ελεύθερους επαναστάτες. Ακολούθησε συγκέντρωση στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά όπου ο τοπικός Επίσκοπος ο Σαλώνων Ησαΐας ευλόγησε τα όπλα και κήρυξε την Επανάσταση.

Οι ένοπλοι ξεκίνησαν κατά της Λειβαδιάς περνώντας από το Δίστομο όπου ο Διάκος αιχμαλώτισε τον αδερφό του Βοεβόδα που ήταν εκεί τοπικός αστυνόμος, για να τον ανταλλάξει με δύο προκρίτους που είχε συλλάβει ο Χασάν Αγάς. Η πολιορκία του κάστρου της Λειβαδιάς κράτησε τρεις ημέρες και την 1^η Απριλίου 1821 σαν ψέματα μετά από αιώνων δουλεία, η σημαία με το σταυρό κυμάτιζε στην ελεύθερη πια Λειβαδιά. Ο Διάκος εκφώνησε λόγο προς το λαό από το μπαλκόνι της Μητρόπολης.

Η Αλαμάνα

Ο ξεσηκωμός θορύβησε τον Σουλτάνο που ο κύριος όγκος των στρατευμάτων του ήταν απησχολημένος στην πολιορκία του αποστάτη Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Διέταξε λοιπόν ένα μεγάλο ασκέρι με δύο Πασάδες, τον Κιοσέ Μεχμέτ και τον Ομέρ Βρυώνη, να κατέβουν και να χτυπήσουν την Επανάσταση.

Οι Έλληνες με τον Διάκο έπιασαν την Αλαμάνα με δύναμη πεντακόσια μονάχα παλικάρια που είχαν να αντιμετωπίσουν ένα ασκέρι οκτώ χιλιάδων ενόπλων Μουσουλμάνων.

 Η Αλαμάνα, νότια της Λαμίας, στην περιοχή των Θερμοπυλών, ξαναέζησε τις μοναδικές στιγμές της αρχαιότητας με τον Σπαρτιάτη Λεωνίδα και τους Τριακοσίους του. Οι άλλοι οπλαρχηγοί που είχαν πιάσει διάφορες θέσεις περί τον Διάκο και την Αλαμάνα δεν μπόρεσαν να κρατήσουν και ο Διάκος δέχτηκε όλο το βάρος της επιθέσεως. Αλλά και οι πιο πολλοί από τους δικούς του στρατιώτες, δεν άντεξαν και σκόρπισαν. Όλοι κι όλοι έμειναν σαράντα οκτώ.

Ο Διάκος παρά τις εκκλήσεις του οπλαρχηγού Μπούσγου να αφήσει τη θέση προκειμένου να σωθεί, συνέχισε να αγωνίζεται. Κατά τη διάρκεια της μάχης, έπεσε ηρωικά ο αδερφός του Διάκου, Μήτρος, που λεγόταν Μασαβέτας επειδή είχε υιοθετηθεί από κάποιον  ονόματι Μασαβέτα. Βάζοντας για ταμπούρι το σώμα του νεκρού του αδερφού, συνέχισε να πολεμάει. Εν τω μεταξύ, πληγώθηκε βαριά στο δεξί του ώμο. Έπιασε το σπαθί με το αριστερό και συνέχισε λυσσασμένα να αντιστέκεται. Τον έπιασαν μόνο τότε, όταν το σπαθί του θα σπάσει κι αυτό, και θα το κρατάει ίσα με μια σπιθαμή στο αριστερό του χέρι. Αιματοβαμμένος ο Διάκος, έβγαινε λες από την κόλαση, και συνελήφθη ζωντανός από τους εκστασιασμένους από το θέαμα πολιορκητές του.

Τον οδήγησαν αμέσως στη σκηνή του Ομέρ Βρυώνη. «Εσύ είσαι ο Διάκος;», τον ερώτησε ο Βρυώνης. Αντρίκεια και δυνατά του απάντησε ο Διάκος: «Εγώ!». «Και πώς σε πιάσαν ζωντανό;», τον ξαναρώτησε ο Ομέρ Βρυώνης. Η απάντηση του νέου Λεωνίδα ήταν: «Αν ήξερα ότι δεν θα σκοτωνόμουν, θα κρατούσα ένα φυσέκι και για τον εαυτό μου». Εν τω μεταξύ στη σκηνή κατέφθασε και ο δεύτερος Πασάς, ο Κιοσέ Μεχμέτ, που πρότεινε στο Διάκο να ενταχθεί στο Τουρκικό ασκέρι. «Ούτε σε δουλεύω, ούτε σε ωφελώ αν σε δουλέψω», απάντησε ο Διάκος. Και στις απειλές του Μεχμέτ ότι θα τον θανατώσει, ο Διάκος του είπε: « Η Ελλάδα έχει πολλούς Διάκους για να εκδικηθούν το θάνατό μου. Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω!». Ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιοσέ Μεχμέτ, θαυμάζοντας την παλικαριά του Διάκου, προς στιγμήν αποφάσισαν να μην τον σκοτώσουν, και να τον κρατήσουν αιχμάλωτο για να τον ανταλλάξουν στο μέλλον με δικούς τους αιχμαλώτους. Μετά όμως από τις εκκλήσεις Τούρκων της Λαμίας και ιδιαίτερα του Χαλίλ Μπέη που επεσήμανε στον Κιοσέ Μεχμέτ πόσο επικίνδυνος θα ήταν ο Διάκος αν ζούσε, αποφασίστηκε να τον σκοτώσουν με παραδειγματικό, -απάνθρωπο-, τρόπο. Στις 24 Απριλίου τον οδήγησαν στη Λαμία, δίνοντάς του να κρατήσει μία μεγάλη ξύλινη σούβλα. Ο Διάκος την Πέταξε κι απευθύνθηκε στην φρουρά που τον συνόδευε και η οποία απετελείτο από Μουσουλμάνους Αρβανίτες, λέγοντάς τους : «Δε βρίσκεται από σας εδώ κανένα παλικάρι να με σκοτώσει με την πιστόλα του και να με γλιτώσει απ’ τους χαλντούπηδες;».

 Οι Τούρκοι τον σούβλισαν ζωντανό στη Λαμία και σύμφωνα με την παράδοση λίγο πριν πεθάνει αυτοσχεδίασε το δίστιχο : «Για ιδές καιρό που διάλεξε ο Χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γης χορτάρι».

Ο Άγιος της Επανάστασης

Ο Διάκος με την ηρωική του αντίσταση στην Αλαμάνα αλλά και με το μαρτυρικό του τέλος, αγιοποιήθηκε όχι μόνο στη συνείδηση των τότε επαναστατημένων Ελλήνων αλά και των κατοπινών συμπατριωτών του και μη. Το τέλος του και η μάχη της Αλαμάνας απετέλεσε πηγή έμπνευσης για την τέχνη, και ο Διάκος αποθανατίστηκε από Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Η αγία μορφή του ζωγραφίστηκε από τον Θεόφιλο, από τον Πήτερ Φον Ες, και το τέλος του ιστορήθηκε από μεγάλους λογοτέχνες και ποιητές όπως ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.

Η επίσημη Εκκλησία, δεκαεννέα και πλέον δεκαετίες μετά το μαρτυρικό του τέλος, δεν έχει προχωρήσει ακόμα στην αγιοποίηση του. Αυτό όμως δεν αποτελεί εμπόδιο για τους πιστούς της λαϊκής Ορθόδοξης Ελληνικής θρησκείας να θεωρούν τον Διάκο σαν Άγιο που τη μνήμη του ευλαβικά θα πρέπει να τιμούν κάθε 24 Απριλίου. Σε όλους αυτούς αφιερώνεται η μοναδική απεικόνιση του Αθανασίου Διάκου από τον μεγάλο Φώτη Κόντογλου που κοσμεί το παρόν άρθρο, αφιέρωμα στον μεγάλο Ήρωα και Άγιο της Ελληνικής Επανάστασης.         

                                                                                                                ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ