Αγαπητοί συναγωνιστές καλημέρα.
Ορμώμενος από τις κατάπτυστες δηλώσεις ενός γυρολόγου της μεγάλης σκηνής των πολιτικάντηδων εναντίον του Εθνικιστικού κινήματος, το οποίο χωρίς αιδώ χαρακτηρίζει ως “νεοναζιστικό”, δε μπορώ παρά να ανακαλέσω στη μνήμη μου σκηνές και γεγονότα των τελευταίων 35 ετών, όταν και άρχισα να αντιλαμβάνομαι κάποια πράγματα σχετικά με το χώρο της πολιτικής.
Ήταν αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν συντελέσθηκε η λεγόμενη “αλλαγή”, δηλαδή η μεταφορά της εξουσίας από τους διεφθαρμένους παλαιοπολιτικούς δεινοσαύρους – παρατρεχάμενους του κουφού “εθνάρχη”, στο ερχόμενο με μεγάλη “ενέργεια” και διψασμένο για εξουσία πασοκ. Τα παρεπόμενα αυτής της “αλλαγής” λίγο πολύ όλοι τα γνωρίζουμε και τα αποτελέσματά τους τα βιώνουμε ακόμη και τη σήμερον, εφόσον οι λυσσασμένοι για εξουσία και την…”κουτάλα” (κατά το θυμόσοφο Ελληνικό λαό) νεομαρξιστές και πρώην τροτσκιστές, λενινιστές, μαοϊκοί κλπ του νεότευκτου τότε εθνικού ολετήρα, έπιασαν “δουλειά”.
Όμως η ουσιαστική “αλλαγή” δεν συντελέστηκε ένεκα των ασύστολων (εκ παραθύρων) διορισμών, της αλόγιστης σπατάλης σε δημόσιους οργανισμούς ή της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος προς τέρψιν των νεόπλουτων και νεόκοπων “αριστοκρατών” (βλ. κομματόσκυλων) του κομματικού μηχανισμού του ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ Α.Γ. Παπανδρέου.
Η πραγματική “αλλαγή” συναγωνιστές επιτεύχθηκε στον ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ των Ελλήνων, την αλλοίωση δηλαδή των ψυχικών, γνωστικών και παραδοσιακών χαρακτηριστικών του νεοέλληνα, ο οποίος ως “επαρχιώτης στην πρωτεύουσα” αφέθηκε να χαριεντίζεται και να αποχαυνώνεται με όλα τα ξενόφερτα ήθη, αγαθά και συνήθειες του εισήγαγαν (κυρίως από τις ΗΠΑ) τα μίσθαρνα υπαλληλάκια της “νέας τάξης” του παπανδρεϊσμού.
Μία άλλη προέκταση αυτών των “νέων ηθών” ήταν φυσικά και η πολιτική πόλωση την οποία επεδίωξαν και οι 2 πόλοι εξουσίας (πασοκ και νδ) υποπέφτοντας όμως στο (μοιραίο γι’ αυτούς) σφάλμα της προβολής των ατασθαλιών και σκανδάλων των αντιπάλων τους ως στρατηγική αποδυνάμωσής τους. Όλοι φυσικά θα θυμόμαστε κατά τις δεκαετίες 1980-1990 τις “περιπολίες” ΕΝΟΠΛΩΝ ομάδων και των 2 κομμάτων (είπατε κάτι για τάγματα εφόδου κόντε Δένδια;;;) και τις αιματηρές συμπλοκές μεταξύ τους, οι οποίες είχαν ως αποτελέσματα από μερικά ράμματα σε κεφάλια, έως και ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ.
Απο όλο αυτό το “όμορφο σκηνικό” με τα “θεάρεστα ήθη και έθιμα” και την αμερικανοποίηση του τρόπου ζωής των Ελλήνων, όπως και την απαξίωση οποιασδήποτε δραστηριότητας, θεσμού ή εκδήλωσης είχε ΕΘΝΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, δεν μπορούσε φυσικά να αποτελέσει εξαίρεση και η παρασκηνιολαγνεία που εμφανίσθηκε στην πολιτική ζωή της χώρας. Αυτή εμφανίσθηκε ευθύς αμέσως καταστρατηγήθηκε ένα λαϊκό απόφθεγμα που λέει “κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει” και η νδ αποφάσισε να σύρει κάποιους “πρωτοκλασάτους” του πασοκ σε ένα ειδικό δικαστήριο – παρωδία. Φυσικά όταν αντιλήφθηκαν και οι 2 τι πήγαν να κάνουν (ξεμπρόστιασμα στον Ελληνικό λαό) και τι διακύβευμα υπήρξε ένεκα αυτών των χειρισμών αναδιπλώθηκαν ΑΤΑΚΤΑ και καθιέρωσαν μία ΑΤΥΠΗ ΣΙΩΠΗ για παρόμοια θέματα η οποία στη συνέχεια μετουσιώθηκε στον κατάπτυστο νόμο “περί ευθύνης υπουργών”.
Μέσα σε αυτή την κατάσταση που “απέπνεε πολιτική υγεία” έχουμε την εμφάνιση 2 “φερελπίδων νέων” του Α. Σαμαρά και του Jeffrey (κατά κόσμον Γεωργίου) Παπανδρέου ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΩΝ ΣΤΟ ΧΑΡΒΑΡΝΤ (τυχαίο; δε νομίζω).
Η συνέχεια του θιάσου των πολιτικάντηδων είχε μεγάλη πλοκή, ο Κ. Μητσοτάκης ως ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΟΝΤΑΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ, ανατράπηκε στη συνέχεια από τον (θαμώνα των εκλεκτότερων μασωνικών στοών του Χάρβαρντ) Σαμαρά ο οποίος στη συνέχεια εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, η χώρα ξαναπέρασε στην εξουσία των “ελαφροχέρηδων” του πασοκ, “εκσυγχρονίστηκε” εν όψει ΟΝΕ από τον “άρχοντα του σαρδάμ” Κ. Σημίτη, και όταν η ρεμούλα και η κλεψιά “κτύπησαν κόκκινο” ήλθε η ώρα για αλλαγή καρέκλας. Οι νεοφιλελέυθεροι ολετήρες φυσικά εκτός από την κλεψιά συνέχισαν με περισσότερη σπουδή το αντεθνικό έργο των προκατόχων τους, επιδεικνύοντας χαρακτηριστική αποστροφή σε κάθε τι Εθνικό και πατριωτικό και συνάμα γεμίζοντας τη χώρα με ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΛΑΘΡΟΕΠΟΙΚΟΥΣ με τις ευλογίες φυσικά των υπερατλαντικών, ευρωπαϊκών και σιωνιστικών ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ τους. Έως την ώρα που έφθασε (με την τρίτη φορά) η ώρα του αμερικανοθρεμμένου ΚΛΟΟΥΝ Jeffrey, ο οποίος ήλθε να δώσει το “εναρκτήριο λάκτισμα” στην πρακτική υποδούλωση της πατρίδας μας στους διεθνείς παγκοσμιοποιητές τοκογλύφους. Όταν η λαϊκή οργή άρχισε να ξεχειλίζει κι έπεσαν οι πρώτες ΦΑΠΕΣ στους (κομπάρσους του θιάσου) πρώτους βο(υ)λευτές, ήλθε η ώρα για το επόμενο ΠΙΣΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ των παρασκηνιακών αφεντικών, τον πρώην ΑΠΟΣΤΑΤΗ του κόμματός του τον…”ΤΡΕΛΑΝΤΩΝΗ”.
Ο εν λόγω γραφικός και απροκάλυπτα ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΗΣ υπηρέτης των μνημονιακών βρικολάκων, όχι μόνο υφάρπαξε ψήφους (όσες κατάφερε τέλος πάντων) σηκώνοντας “αντιμνημονιακή” και “αντιπασοκική” παντιέρα, αλλά συμμάχησε με το κόμμα των “ελαφροχέρηδων” και αυτό των “ρεπούσηδων” έχοντας ως πρόσχημα τη “σωτηρία της Πατρίδας”. Τώρα το κατά πόσο αυτό το θλιβερό υποχείριο των σιωνιστών, παρέα με την ανθελληνική συμμορία των υπολειμμάτων του πασοκ και των εθνομηδενιστών της δημαρ (ρημαδ), μπορεί να ομιλεί και να πείθει λέγοντας τη λέξη ΠΑΤΡΙΔΑ επαφίεται στην κρίση των Ελλήνων.
Όλη αυτή η μακροσκελής και πολυσχιδής κατάθεση αναμνήσεων και σκέψεων, συναγωνιστές, δεν είχε σα σκοπό να κάνει γνωστά κάποια γεγονότα, πράγματα και καταστάσεις τις οποίες οι περισσότεροι εξ’ υμών βιώσατε, ίσως και σε πιο μεγάλο βαθμό από τον γράφοντα.
Σκοπός μου ήταν η κατάδειξη του συσχετισμού όλων αυτών των γεγονότων, και η απόδειξη της κοινής μας πεποίθησης, ότι δηλαδή ο σάπιος θίασος των πολιτικάντηδων είναι ΕΝΙΑΙΟΣ, ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΣ και προπάντων υπάρχει έντονη ΑΛΛΗΛΟΕΞΑΡΤΗΣΗ μεταξύ των μελών του, ανεξαρτήτως χρώματος (ισχύει κυριολεκτικά για τους λαθροεποίκους υποστηρικτές τους), ιδεολογήματος ή ονομασίας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί που τη δεκαετία του ’80 ΔΕΡΝΟΤΑΝ και ΣΚΟΤΩΝΟΤΑΝ, σήμερα σφιχταγγαλιάζονται υπό τη σημαία της ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ και του ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΥ.
Συναγωνιστές, οι ιδέες μας δικαιώνονται από το ρου της Ιστορίας και το αυθύπαρκτο δίκαιο και φως της αλήθειας το οποίο μεταλαμπαδεύουν σταδιακά στον αφυπνιζόμενο Ελληνικό λαό, και είναι αυτές που θα διαπομπεύσουν (δια παντός πλέον) από τα ιερά χώματα της πατρίδας μας τα προδοτικά και εθνομηδενιστικά ανδρείκελα που την καταδυναστεύουν.
Ορμώμενος από τις κατάπτυστες δηλώσεις ενός γυρολόγου της μεγάλης σκηνής των πολιτικάντηδων εναντίον του Εθνικιστικού κινήματος, το οποίο χωρίς αιδώ χαρακτηρίζει ως “νεοναζιστικό”, δε μπορώ παρά να ανακαλέσω στη μνήμη μου σκηνές και γεγονότα των τελευταίων 35 ετών, όταν και άρχισα να αντιλαμβάνομαι κάποια πράγματα σχετικά με το χώρο της πολιτικής.
Ήταν αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν συντελέσθηκε η λεγόμενη “αλλαγή”, δηλαδή η μεταφορά της εξουσίας από τους διεφθαρμένους παλαιοπολιτικούς δεινοσαύρους – παρατρεχάμενους του κουφού “εθνάρχη”, στο ερχόμενο με μεγάλη “ενέργεια” και διψασμένο για εξουσία πασοκ. Τα παρεπόμενα αυτής της “αλλαγής” λίγο πολύ όλοι τα γνωρίζουμε και τα αποτελέσματά τους τα βιώνουμε ακόμη και τη σήμερον, εφόσον οι λυσσασμένοι για εξουσία και την…”κουτάλα” (κατά το θυμόσοφο Ελληνικό λαό) νεομαρξιστές και πρώην τροτσκιστές, λενινιστές, μαοϊκοί κλπ του νεότευκτου τότε εθνικού ολετήρα, έπιασαν “δουλειά”.
Όμως η ουσιαστική “αλλαγή” δεν συντελέστηκε ένεκα των ασύστολων (εκ παραθύρων) διορισμών, της αλόγιστης σπατάλης σε δημόσιους οργανισμούς ή της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος προς τέρψιν των νεόπλουτων και νεόκοπων “αριστοκρατών” (βλ. κομματόσκυλων) του κομματικού μηχανισμού του ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ Α.Γ. Παπανδρέου.
Η πραγματική “αλλαγή” συναγωνιστές επιτεύχθηκε στον ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ των Ελλήνων, την αλλοίωση δηλαδή των ψυχικών, γνωστικών και παραδοσιακών χαρακτηριστικών του νεοέλληνα, ο οποίος ως “επαρχιώτης στην πρωτεύουσα” αφέθηκε να χαριεντίζεται και να αποχαυνώνεται με όλα τα ξενόφερτα ήθη, αγαθά και συνήθειες του εισήγαγαν (κυρίως από τις ΗΠΑ) τα μίσθαρνα υπαλληλάκια της “νέας τάξης” του παπανδρεϊσμού.
Μία άλλη προέκταση αυτών των “νέων ηθών” ήταν φυσικά και η πολιτική πόλωση την οποία επεδίωξαν και οι 2 πόλοι εξουσίας (πασοκ και νδ) υποπέφτοντας όμως στο (μοιραίο γι’ αυτούς) σφάλμα της προβολής των ατασθαλιών και σκανδάλων των αντιπάλων τους ως στρατηγική αποδυνάμωσής τους. Όλοι φυσικά θα θυμόμαστε κατά τις δεκαετίες 1980-1990 τις “περιπολίες” ΕΝΟΠΛΩΝ ομάδων και των 2 κομμάτων (είπατε κάτι για τάγματα εφόδου κόντε Δένδια;;;) και τις αιματηρές συμπλοκές μεταξύ τους, οι οποίες είχαν ως αποτελέσματα από μερικά ράμματα σε κεφάλια, έως και ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ.
Απο όλο αυτό το “όμορφο σκηνικό” με τα “θεάρεστα ήθη και έθιμα” και την αμερικανοποίηση του τρόπου ζωής των Ελλήνων, όπως και την απαξίωση οποιασδήποτε δραστηριότητας, θεσμού ή εκδήλωσης είχε ΕΘΝΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, δεν μπορούσε φυσικά να αποτελέσει εξαίρεση και η παρασκηνιολαγνεία που εμφανίσθηκε στην πολιτική ζωή της χώρας. Αυτή εμφανίσθηκε ευθύς αμέσως καταστρατηγήθηκε ένα λαϊκό απόφθεγμα που λέει “κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει” και η νδ αποφάσισε να σύρει κάποιους “πρωτοκλασάτους” του πασοκ σε ένα ειδικό δικαστήριο – παρωδία. Φυσικά όταν αντιλήφθηκαν και οι 2 τι πήγαν να κάνουν (ξεμπρόστιασμα στον Ελληνικό λαό) και τι διακύβευμα υπήρξε ένεκα αυτών των χειρισμών αναδιπλώθηκαν ΑΤΑΚΤΑ και καθιέρωσαν μία ΑΤΥΠΗ ΣΙΩΠΗ για παρόμοια θέματα η οποία στη συνέχεια μετουσιώθηκε στον κατάπτυστο νόμο “περί ευθύνης υπουργών”.
Μέσα σε αυτή την κατάσταση που “απέπνεε πολιτική υγεία” έχουμε την εμφάνιση 2 “φερελπίδων νέων” του Α. Σαμαρά και του Jeffrey (κατά κόσμον Γεωργίου) Παπανδρέου ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΩΝ ΣΤΟ ΧΑΡΒΑΡΝΤ (τυχαίο; δε νομίζω).
Η συνέχεια του θιάσου των πολιτικάντηδων είχε μεγάλη πλοκή, ο Κ. Μητσοτάκης ως ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΟΝΤΑΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ, ανατράπηκε στη συνέχεια από τον (θαμώνα των εκλεκτότερων μασωνικών στοών του Χάρβαρντ) Σαμαρά ο οποίος στη συνέχεια εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, η χώρα ξαναπέρασε στην εξουσία των “ελαφροχέρηδων” του πασοκ, “εκσυγχρονίστηκε” εν όψει ΟΝΕ από τον “άρχοντα του σαρδάμ” Κ. Σημίτη, και όταν η ρεμούλα και η κλεψιά “κτύπησαν κόκκινο” ήλθε η ώρα για αλλαγή καρέκλας. Οι νεοφιλελέυθεροι ολετήρες φυσικά εκτός από την κλεψιά συνέχισαν με περισσότερη σπουδή το αντεθνικό έργο των προκατόχων τους, επιδεικνύοντας χαρακτηριστική αποστροφή σε κάθε τι Εθνικό και πατριωτικό και συνάμα γεμίζοντας τη χώρα με ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΛΑΘΡΟΕΠΟΙΚΟΥΣ με τις ευλογίες φυσικά των υπερατλαντικών, ευρωπαϊκών και σιωνιστικών ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ τους. Έως την ώρα που έφθασε (με την τρίτη φορά) η ώρα του αμερικανοθρεμμένου ΚΛΟΟΥΝ Jeffrey, ο οποίος ήλθε να δώσει το “εναρκτήριο λάκτισμα” στην πρακτική υποδούλωση της πατρίδας μας στους διεθνείς παγκοσμιοποιητές τοκογλύφους. Όταν η λαϊκή οργή άρχισε να ξεχειλίζει κι έπεσαν οι πρώτες ΦΑΠΕΣ στους (κομπάρσους του θιάσου) πρώτους βο(υ)λευτές, ήλθε η ώρα για το επόμενο ΠΙΣΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ των παρασκηνιακών αφεντικών, τον πρώην ΑΠΟΣΤΑΤΗ του κόμματός του τον…”ΤΡΕΛΑΝΤΩΝΗ”.
Ο εν λόγω γραφικός και απροκάλυπτα ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΗΣ υπηρέτης των μνημονιακών βρικολάκων, όχι μόνο υφάρπαξε ψήφους (όσες κατάφερε τέλος πάντων) σηκώνοντας “αντιμνημονιακή” και “αντιπασοκική” παντιέρα, αλλά συμμάχησε με το κόμμα των “ελαφροχέρηδων” και αυτό των “ρεπούσηδων” έχοντας ως πρόσχημα τη “σωτηρία της Πατρίδας”. Τώρα το κατά πόσο αυτό το θλιβερό υποχείριο των σιωνιστών, παρέα με την ανθελληνική συμμορία των υπολειμμάτων του πασοκ και των εθνομηδενιστών της δημαρ (ρημαδ), μπορεί να ομιλεί και να πείθει λέγοντας τη λέξη ΠΑΤΡΙΔΑ επαφίεται στην κρίση των Ελλήνων.
Όλη αυτή η μακροσκελής και πολυσχιδής κατάθεση αναμνήσεων και σκέψεων, συναγωνιστές, δεν είχε σα σκοπό να κάνει γνωστά κάποια γεγονότα, πράγματα και καταστάσεις τις οποίες οι περισσότεροι εξ’ υμών βιώσατε, ίσως και σε πιο μεγάλο βαθμό από τον γράφοντα.
Σκοπός μου ήταν η κατάδειξη του συσχετισμού όλων αυτών των γεγονότων, και η απόδειξη της κοινής μας πεποίθησης, ότι δηλαδή ο σάπιος θίασος των πολιτικάντηδων είναι ΕΝΙΑΙΟΣ, ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΣ και προπάντων υπάρχει έντονη ΑΛΛΗΛΟΕΞΑΡΤΗΣΗ μεταξύ των μελών του, ανεξαρτήτως χρώματος (ισχύει κυριολεκτικά για τους λαθροεποίκους υποστηρικτές τους), ιδεολογήματος ή ονομασίας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί που τη δεκαετία του ’80 ΔΕΡΝΟΤΑΝ και ΣΚΟΤΩΝΟΤΑΝ, σήμερα σφιχταγγαλιάζονται υπό τη σημαία της ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ και του ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΥ.
Συναγωνιστές, οι ιδέες μας δικαιώνονται από το ρου της Ιστορίας και το αυθύπαρκτο δίκαιο και φως της αλήθειας το οποίο μεταλαμπαδεύουν σταδιακά στον αφυπνιζόμενο Ελληνικό λαό, και είναι αυτές που θα διαπομπεύσουν (δια παντός πλέον) από τα ιερά χώματα της πατρίδας μας τα προδοτικά και εθνομηδενιστικά ανδρείκελα που την καταδυναστεύουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου