ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ : Τι έκαναν για το κατοχικό δάνειο οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις; Ποιος ο ρόλος Παπούλια, Μητσοτάκη; (από την παρουσίαση του Χρήστου Παππά στη Βουλή)

Δικαίως θα αναρωτηθεί κανείς: Πώς λοιπόν, αφού η Ελλάδα είχε τόσο ξεκάθαρη απαίτηση δεν την διεκδίκησε μέχρι τώρα; Δεν βρέθηκε μέχρι σήμερα κανένας ευσυνείδητος πολιτικός να ζητήσει την εξόφληση των κατοχικών δανείων;

Ε ναι, λοιπόν, αυτό ακριβώς έγινε. Το 2012 δεν πρόκειται βέβαια να αναζητηθούν ευθύνες για τη μεγάλη αμέλεια ή την εκ δόλου αδιαφορία να εισπραχθεί αυτή η ελληνική απαίτηση. Μακάρι να γινόταν μια παταγώδης πολιτική δίκη, αλλά σχεδόν όλοι τους οι υπεύθυνοι πολιτικοί έχουν φύγει από τη ζωή. Κατά σύμπτωση όμως υπάρχει εν ζωή ένας πολιτικός που συστηματικά κωλυσιέργησε και εμπόδισε τη διεκδίκηση. Σήμερα είναι 94 ετών, αλλά έχει αρκετή διαύγεια για να απολογηθεί γιατί τήρησε τέτοια αντεθνική στάση. Πρόκειται για τον κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο οποίος σε δύο περιπτώσεις το εμπόδισε το ελληνικό κράτος να απαιτήσει από τη Γερμανία την εξόφληση των κατοχικών δανείων. Την πρώτη φορά, τον Ιούλιο 1964, όταν ήταν υπουργός Οικονομικών, και την άλλη το 1990 και έπειτα όταν ήταν πρωθυπουργός και τότε πλέον υπήρχε το απόλυτο νομικό έρεισμα με την ενοποίηση των δύο Γερμανιών.

Αλλά ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι ο μόνος επιζών πολιτικός που δεν ενήργησε. Όπως μας πληροφορεί ο κ. Κούκουνας στο νέο βιβλίο του, τον Οκτώβριο 1995, ύστερα από ένα δημοσίευμα της «Καθημερινής», στο οποίο γινόταν μνεία ότι έχει εις χείρας του ένα μέρος από το αρχείο του κατοχικού υπουργού Οικονομικών Γκοτζαμάνη, ένα στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών του ζήτησε να λάβει αντίγραφα των εγγράφων προκειμένου να αρχίσει η διεκδίκηση. Ποτέ δεν πήγε να τα παραλάβει, διότι προφανώς ο αρμόδιος υπουργός Εξωτερικών αποφάσισε να μην ανακινηθεί το ζήτημα. Ξέρετε ποιος ήταν υπουργός Εξωτερικών τότε; Ο κ. Κάρολος Παπούλιας, ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ας δώσουν και τα δύο αυτά πρόσωπα λόγο για τις πράξεις τους ή μάλλον για τη συγκεκριμένη παράλειψή τους και ας αιτιολογήσουν πώς και γιατί πήραν αποφάσεις που στέρησαν την Ελλάδα από ένα τέτοιο ποσόν, σημερινού ύψους άνω των πεντακοσίων δισεκατομμυρίων.

Υπάρχει και ένα άλλο πρόσωπο που επιζεί. Είναι ο υπουργός του μνημονίου και της εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας Γιώργος Παπακωνσταντίνου, που όπως αποκαλύφθηκε η οικογένειά του απέκτησε λίγους μήνες μετά την είσοδο των Γερμανών το 1941 το εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα. Αντί ως υπουργός Οικονομικών το 2010 να υπογράψει το παράνομο και αντισυνταγματικό «μνημόνιο» και να βάλει ολόκληρη την Ελλάδα να σκύψει το κεφάλι μπροστά στη Μέρκελ, το καθήκον του ήταν προηγουμένως να απαιτήσει με σθένος την είσπραξη των κατοχικών δανείων.

Εμείς και όσοι μας υποστηρίζουν με την ψήφο τους δεν είμαστε «νενέκοι». Και θα αγωνιστούμε πάση θυσία να επιτύχουμε την είσπραξη αυτών των δανείων, που αναγκαστικά μας πήραν στην Κατοχή οι Γερμανοί. Βέβαια θα μπορούσαν τότε να τα έχουν πάρει και να μην δώσουν λογαριασμό. Αλλά εκείνοι οι Γερμανοί, ό,τι και να ήταν, όσα και να έκαναν, είχαν την ευθύτητα να αναγνωρίσουν την οφειλή τους και να δηλώσουν ότι θα τα επιστρέψουν στο τέλος του πολέμου. Έτσι είδαν το καθήκον τους και έτσι έπραξαν. Βέβαια τότε μπορεί να είχαν αυτή την άποψη πιστεύοντας ότι θα έβγαιναν νικητές και θα σέβονταν την υπογραφή τους. Τα πράγματα ήρθαν διαφορετικά όμως. Οι ίδιοι ηττήθηκαν, η χώρα τους διαμελίστηκε. Από το 1945 και έπειτα η Γερμανία, και η Δυτική και η Ανατολική, απέφυγαν συστηματικά να εκπληρώσουν το οφειλόμενο χρέος. Η πολιτική ηγεσία των δύο μεταπολεμικών Γερμανιών μέχρι και σήμερα ακόμη λειτούργησε ως ένας κοινός τοκογλύφος και παράλληλα παταξής. Από την άλλη μεριά, η πολιτική ηγεσία της Ελλάδος όλα αυτά τα χρόνια αποδείχθηκε ανίκανη να ζητήσει την εξόφληση μιας δανειακής σύμβασης. Κάθε φορά που γυρόφερναν για να τα ζητήσουν, γύριζαν με άδεια χέρια, σίγουρα όμως είχαν την εύνοια που παίρνουν οι νενέκοι από τους κατακτητές.

Πρόκειται ασφαλώς περί εγκλήματος, περί γιγαντιαίου εγκλήματος. Αλλά σήμερα το ζήτημά μας δεν είναι η αναζήτηση ευθυνών και η επιβολή κυρώσεων. Είναι άλλο εκείνο που επείγει.

Προέχει η άμεση εξόφληση αυτού του γερμανικού χρέους προς τη «μικρή» Ελλάδα.

ΑΥΡΙΟ το τρίτο μέρος: H αξιοποίηση της οφειλής του κατοχικού δανείου.

Οι Ελληνες βρίσκονται ξανά στην πρωτοπορία του αγώνα

Συναγωνιστές,

Ζούμε ιστορικές στιγμές. Βιώνουμε έναν πραγματικό πόλεμο. Το χιλιάδων ετών ελληνικό έθνος βρίσκεται στο στόχαστρο των εχθρών της ανθρωπότητος. Ένα ολόκληρο έθνος βάλλεται πανταχόθεν. Η Ελλάς χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο, ως προπομπός των απαίσιων σχεδίων τους για την ανθρώπινη ζωή και τον πολιτισμό. Χρέος κάθε γνήσιου Έλληνα και Ελληνίδας είναι να αντισταθεί. Αντιστεκόμαστε στην εχθρική επίθεση με μαζική αντεπίθεση.

Αποτινάσσουμε τη δειλία και ψηφίζουμε με πάθος και πίστη Ελληνικά. Ψηφίζουμε ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, τη μόνη ανεξάρτητη πολιτική δύναμη που εγγυάται ένα καλύτερο μέλλον για τη σκλαβωμένη πατρίδα μας και τις γενιές που έρχονται.

Ψηφίζουμε ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ-ψηφίζουμε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Ψηφίζουμε ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ γιατί πιστεύουμε στο Θεό και την Πατρίδα, γιατί πιστεύουμε στα προτερήματα του υπέροχου Ελληνικού λαού, αυτά τα προτερήματα που η ξενοκίνητη και ξενόδουλη προπαγάνδα θέλει να τα παρουσιάσει ως ελαττώματα. Ναι, είμαστε ομόδοξοι, ομόφυλοι και ετεροφυλόφιλοι και έτσι θέλουμε να μείνουμε, γνήσιοι Έλληνες.

Οι εχθροί των Ελλήνων όπου γης, είτε βρίσκονται στα διευθυντήρια των Βρυξελλών, είτε στα οβάλ γραφεία της Ουάσιγκτον, είτε στην Καγκελαρία του Βερολίνου, βλέπουν με τρόμο το Εθνικιστικό πολιτικό τσουνάμι που έρχεται στην Ελλάδα, και τρέμουν.

Η αντίσταση των Ελλήνων γίνεται για άλλη μια φορά φάρος της ανθρωπότητας. Οι Έλληνες βρίσκονται ξανά στην πρωτοπορία του αγώνα. Οι εχθροί μας πήραν μια πρώτη γεύση στις 6 Μαΐου. Θα καταλάβουν καλύτερα στις 17 Ιουνίου. Οι Έλληνες στηρίζουν τους Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής και πυκνώνουν τις τάξεις μας.

Ορθό το λάβαρο

Πυκνώστε τη φάλαγγα

Δρόμοι ανοίξτε

Για τους Χρυσαυγίτες που παρελαύνουν.

Οι ψυχές των Ηρώων Ελλήνων βρίσκονται στο πλευρό μας.

Ο Θεός είναι μαζί μας.

Ζήτω η Νίκη.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Χρυσαυγίτης

Απάντηση στην «ιερή αγελάδα» της αριστεράς Μανώλη Γλέζο

Είναι τόσο το μίσος και η εμπάθεια της κατ’ επάγγελμα «προοδευτικής» συμμορίας που λυμαίνεται πνευματικά και πολιτικά την κοινωνία μας, που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Δεν τους ενδιαφέρουν τα συμφέροντα του λαού, αν αντιβαίνουν την πολυμασημένη τσίχλα της προπαγάνδας τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν ο Ελληνικός λαός μπορεί να βελτιώσει την απελπιστική κατάστασή του μέσα από τις τεκμηριωμένες και υπερκομματικές προτάσεις της Χρυσής Αυγής. Δεν τους ενδιαφέρει να σταματήσουν οι απολύσεις, οι αυτοκτονίες, η φτώχεια. Σαν σκώληκες οι νοσταλγοί της Σοβιετίας θρέφονται από την αποσύνθεση της εθνικά οργανωμένης κοινωνίας της οποίας ευθέως δηλώνουν πως επιδιώκουν τη διάλυση.

Το κολλητάρι του Εμβέρ Χότζα, ο βραβευμένος με βραβείο Λένιν, και μια από τις ιερές αγελάδες της μεταπολίτευσης, Μανώλης Γλέζος, εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία σχολιάζει τις προτάσεις της Χρυσής Αυγής για τη διεκδίκηση του κατοχικού δανείου ως εξής: 

«Όχι, πατριώτες! Δεν σας γελούν τ’ αυτιά και τα μάτια σας.  Απλούστατα οι θαυμαστές του Χίτλερ δεν διστάζουν να ακολουθήσουν τη γραμμή των ναζιστικών κυβερνήσεων, οι οποίες ουδέποτε αμφισβήτησαν το δανειακό και συμβατικό χαρακτήρα του δανείου. Ακόμα και ο ίδιος ο Χίτλερ όχι μόνο είχε αναγνωρίσει τα δάνεια του Γ΄ Ράιχ από την Τράπεζα της Ελλάδος, αλλά είχε δώσει και εντολή να ξεκινήσει η διαδικασία εξόφλησής τους, όπως έγινε. Οι Ναζί από τον Απρίλιο του 1943 άρχισαν να επιστρέφουν το κατοχικό δάνειο και μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944 κατέβαλαν κάποιες δόσεις. 

Επομένως οι όπου γης επίγονοί τους δεν έχουν πρόβλημα να εκμεταλλευτούν ακόμα και αυτό. Μόνο που οι Ναζί ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για τους χιλιάδες νεκρούς από την πείνα Έλληνες, που ήταν γι’ αυτούς απλώς μια «παράπλευρη απώλεια»… Δεν δίστασαν ποτέ να πατήσουν τη σκανδάλη ενάντια σε Έλληνες που μόνο τους έγκλημα ήταν ότι ήθελαν την πατρίδα τους ελεύθερη από το ναζιστικό ζυγό.  Εμείς στο όνομα αυτών των νεκρών μιλήσαμε, στο όνομα αυτών των νεκρών συνεχίζουμε να διεκδικούμε. Οι θαυμαστές του Χίτλερ μιλάνε σήμερα για λεφτά. Εμείς μιλάμε για ανθρώπους».

Α ρε Χρυσαυγίτες που τολμάτε να σκέφτεστε και να απαιτείτε για το λαό και την πατρίδα! Τι σημασία έχει αν οι θέσεις της Χρυσής Αυγής καθημερινά επιβεβαιώνονται; Τι σημασία έχει η αλήθεια μπροστά στο κομματικό συμφέρον κάποιων ξόανων της μεταπολιτευτικής νομενκλατούρας; Τους αρκεί να σαλαγούν τα κομματικά πρόβατα στο μαντρί της στείρας, αυτάρεσκης δήθεν επαναστατικότητας.

Συνέχισε σύντροφε Γλέζο τα παραμυθάκια. Σ’ αυτά άλλωστε έχτισες εσύ και οι όμοιοί σου τον μεταπολεμικό μύθο σας.

Η Χρυσή Αυγή του Ελληνισμού έρχεται και μαζί το Φως της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης. 

Η ΟΧΙΑ

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ : 510 έως 575 δις ευρώ το χρέος της Γερμανίας (από την παρουσίαση του Χρήστου Παππά στη Βουλή)

Η σημερινή Ελλάδα ζει το μεγάλο οικονομικό της δράμα, που έχει άμεσες επιπτώσεις στην καθημερινότητα των Ελλήνων και των Ελληνίδων. Και όμως. Όταν ανατράπηκε το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου, το δημόσιο ταμείο είχε πλεόνασμα, η ανεργία ήταν είδος άγνωστο και στην Ελλάδα είχε αρχίσει η άντληση πετρελαίου, ενώ ο τουρισμός έφερνε συνάλλαγμα σαν επιβράβευση μιας ήρεμης πολιτείας. Αλλά από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν άλλαξε η οικονομική πολιτική, συρρικνώθηκαν οι δείκτες και ακολούθησε μια πολιτική καταχρέωσης της χώρας που διογκώθηκε αφότου το 1981 ανήλθε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Με τη συστηματική κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος, με τις συνεχείς κλοπές και μίζες φτάσαμε να έχουμε ένα δημόσιο χρέος στα 350 δις ευρώ. Και με τους ανεκδιήγητους και δόλιους χειρισμούς των πολιτικών και των δύο μεγάλων κομμάτων οδηγηθήκαμε αυτομάτως στην εθνική χρεοκοπία. Αυτή είναι η πραγματικότητα όπως την γνωρίζει και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης, όπως την ζει στο πετσί του ο ίδιος και τα παιδιά του.

Σήμερα λοιπόν η καταχρεωμένη Ελλάδα βρίσκεται υπό καθεστώς κατοχής με την τρόικα να περιδιαβάζει ανενόχλητη και να πειραματίζεται πάνω στις αντοχές του Έλληνα εργαζόμενου, που τον κατέστησε άνεργο και πεινασμένο, και η κυρία Μέρκελ να νομίζει πως η χώρα μας αποτελεί αποικία της, στην οποία απέστειλε ως σκιώδη πρωθυπουργό τον θρασύ κ. Ράιχενμπαχ. Με μία μικρή διαφορά. Ότι η σημερινή Γερμανία, που εμφανίζεται ως πιστώτριά μας, είναι εκείνη που αδιαμφισβήτητα μας οφείλει ένα χρέος που έρχεται από τα χρόνια της Κατοχής και είναι μιάμιση φορά μεγαλύτερο από το συνολικό εξωτερικό μας χρέος! Περί αυτού πρόκειται.

Σύμφωνα με έναν Έλληνα ιστορικό, που τυχαίνει να έχει αφιερώσει τη ζωή του στην έρευνα της κατοχικής περιόδου, τον κ. Δημοσθένη Κούκουνα, η γερμανική οφειλή ανέρχεται σήμερα σε 510 δισεκατομμύρια ευρώ. Δεν μας ενδιαφέρουν τα πολιτικά του φρονήματα, ούτε καν τα γνωρίζουμε, άλλωστε η εγκυρότητά του αναγνωρίζεται από αριστερούς και δεξιούς, ακριβώς επειδή είναι αντικειμενικός. Γνωρίζουμε όμως από τα έντυπα και ηλεκτρονικά δημοσιεύματά του ότι υπάρχει συγκεκριμένη οικονομική οφειλή της Γερμανίας προς την Ελλάδα, που έχει τη μορφή διακρατικής δανειακής σύμβασης με αφετηρία το 1942. Στο νέο αποκαλυπτικό βιβλίο του, με τον τίτλο «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια», υπάρχει πλήρης τεκμηρίωση που τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στο τέλος του πολέμου το ύψος του κεφαλαίου ανερχόταν σε εκατό δισεκατομμύρια σημερινά ευρώ. Και όπως υπολογίζει, με χαμηλότοκο επιτόκιο 2,5% το σημερινό χρέος της Γερμανίας υπερβαίνει τα 510 δισεκατομμύρια.

Το ποσόν αυτό κάθε άλλο παρά φανταστικό είναι. Άλλωστε ένας διακεκριμένος σύγχρονος Γάλλος οικονομολόγος, ο Ζακ Ντελπλά, πριν ένα χρόνο εκτίμησε το ύψος αυτής της οφειλής σε 575 δισεκατομμύρια ευρώ, απορώντας μάλιστα πώς αποτολμούν να βάζουν θηλιά στον λαιμό του θύματος οι θύτες. Όσο δε για την αληθινή υπόσταση του χρέους αυτού, ο Κούκουνας δίνει όλο το ιστορικό και το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων μέσα στις πεντακόσιες και πλέον σελίδες του νέου βιβλίου του, ενώ ένας άλλος Γερμανός καθηγητής Ιστορίας της Οικονομίας στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Λονδίνου, ο Άλμπρεχτ Ριτσλ, δέχεται (σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Σπήγκελ» τον περασμένο Ιούνιο) ότι δεν υπάρχει απολύτως καμιά αμφιβολία για το κρατικό αυτό δάνειο.

Αλλά δεν είναι μόνον ο Έλληνας ιστορικός, ο Γάλλος οικονομολόγος και ο Γερμανός καθηγητής του Λονδίνου οι μοναδικοί που μιλάνε για τη δέσμευση του γερμανικού κράτους να εξοφλήσει αυτό το χρέος. Στο παρελθόν και άλλοι ειδικοί έχουν μιλήσει ανεπιφύλακτα για το ζήτημα αυτό. Έχω μάλιστα υπόψη μου ότι ο επί Κατοχής Γερμανός πληρεξούσιος του Ράιχ στην Ελλάδα Γκύντερ Άλτενμπουργκ, κλήθηκε μεταπολεμικά, τον Ιούλιο 1964, από την τότε κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας να υποβάλει γνωμοδότηση στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών για το βάσιμο των δανείων αυτών και εκείνος, ως έχων άμεση γνώση των συμφωνιών στις οποίες είχε πρωταγωνιστική συμμετοχή, έλαβε θέση ανεπιφύλακτη υπέρ του νομίμου της ελληνικής αξιώσεως.

1821: Η προδομένη επανάσταση

«Το Γένος ποτέ δεν υποτάχθηκε στο σουλτάνο. Είχε πάντα το βασιλιά του, το στρατό του, τα κάστρα του. Βασιλιάς του, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς. Στρατός του, οι αρματολοί κι οι κλέφτες. Κάστρα του, η Μάνη και το Σούλι».

                                                                       

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Σ΄ αυτά τα λόγια, ο πολέμαρχος αρχηγέτης της Επανάστασης περικλείει την αληθινή ιστορία της περιόδου της τουρκοκρατίας, πολύ καλύτερα από τις αναλύσεις εγγραμμάτων ειδικών. Δηλαδή πως η Επανάσταση του 1821 ήταν απόρροια αυτής της ανυποταγής του Έλληνα στον ξένο δυνάστη. Ήταν απόρροια της Μεγάλης Ιδέας η οποία γεννήθηκε αμέσως μετά την Άλωση, και εξέφρασε τους πόθους του Ελληνισμού. Πόθοι καταγεγραμμένοι στα τραγούδια του ανώνυμου Έλληνα απ’ την Καππαδοκία ως την Πελοπόννησο κι από την Κύπρο έως την Ήπειρο. Η απόκριση του αγγέλου στον θρήνο της Παναγίας για το πάρσιμο της Πόλης είναι «Σώπασε Κυρά Δέσποινα κι εσείς ’κόνες μην κλαιτε, Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι».

Αυτή η ιδέα, πραγματικά μεγάλη την εποχή της τουρκικής ακμής, πύρωνε τα στήθη των Ελλήνων και ήταν η κινητήριος δύναμη για τις δεκάδες συνεχόμενες επαναστάσεις που προηγήθησαν αυτής της μεγάλης επανάστασης του 1821.

Παρ’ όλες τις κακουχίες, τις στερήσεις, την αβάσταχτη σκλαβιά, τους εξισλαμισμούς, τις προδοσίες, πάντα υπήρχαν Έλληνες οι οποίοι στο μυαλό τους είχαν το όραμα της Αυτοκρατορίας και ήθελαν να πάρουν πίσω αυτό που τους επάρθη.

Η επανάσταση, όσο και αν προσπάθησαν διάφοροι ειδικοί, αγκιστρωμένοι στην πολιτική τους ή ταξική τους ταυτότητα να την παρουσιάσουν ως ταξική και πολιτική επανάσταση, δεν ήταν ταξική ή πολιτική, μα ήταν πάνω απ’ όλα και πριν απ’ όλα εθνική και φυλετική. Δεξιοί και αστοί ιστορικοί παρουσίασαν την επανάσταση ως αντικατοπτρισμό της Γαλλικής Επανάστασης, ως επανάσταση της ελληνικής αστικής τάξεως. Αριστεροί, πάλι, ιστορικοί, προσπάθησαν να παρουσιάσουν την Επανάσταση ως επανάσταση των φτωχών και καταφρονεμένων ενάντια στους τούρκους και έλληνες εκμεταλλευτές. Το όραμα των απλών αγωνιστών ήταν η δημιουργία ενός μεγάλου, ανεξάρτητου κράτους, ελεύθερου, που θα έπαιρνε τη θέση που η χιλιάδων χρόνων ιστορία της Φυλής απαιτούσε, συγχρόνως δε, το κράτος αυτό θα ήταν δίκαιο προς τους πολίτες του. Τα βάσανα των νέων Ελλήνων θα έπαιρναν τέλος όπως και οι φόροι σουλτάνου και πατριάρχη.

Μετά από ένα επτάχρονο επικό αγώνα, όπου αναδείχθηκε η μοναδικότητα, το μεγαλείο όσο και η συνέχεια της ελληνικής φυλής, και εννοώ και τη διχόνοια, ένα πανάρχαιο ελάττωμα των Ελλήνων, τα οράματα των αγωνιστών δεν δικαιώθηκαν. Ο σουλτάνος παρέμεινε στη θέση του. Η ημισέληνος βρισκόταν πάνω απ’ την Αγιά Σοφιά. Οι Τούρκοι ασφυκτικά περιέκλειαν το μικρό κρατίδιο. Ο λαός, ρημαγμένος από τις κακουχίες του πολέμου εστερείτο και των πιο βασικών. Η ελευθερία παρέμεινε ένα άπιαστο ιδανικό. Οι Έλληνες άλλαξαν δυνάστη. Έχοντας για λίγο καιρό έλληνα κυβερνήτη αλλά προστάτιδες τις Μεγάλες Δυνάμεις, οι αγωνιστές του εικοσιένα είδαν τα οράματά τους να προδίδονται. Ο αγώνας τους δεν δικαιώθηκε. Η Μεγάλη Ιδέα που γεννήθηκε λίγο μετά την Άλωση, έπαψε να υφίσταται μετά την Μικρασιατική καταστροφή, δεν έπαψε όμως να ισχύει η προστασία των Μεγάλων Δυνάμεων.

Οι ψυχές των σκοτωμένων αγωνιστών του εικοσιένα δεν αναπαύονται, δεν έχουν βρει δικαίωση. Η εθνική ανεξαρτησία και η μεγάλη Ελλάδα πρέπει να είναι ο στόχος. Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι.

Η ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Με την έλευση του νέου μονάρχη, Όθωνα της Βαυαρίας, και παρ’ όλο τον αρχικό ενθουσιασμό ότι θα σταματήσει το χάος, η αναρχία και η πείνα, τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα για τον Λαό και για τους παλιούς αγωνιστές. Μαζί με τους Αντιβασιλείς, το νεαρό Βασιλιά και την κουστωδία τους, ήρθε στην Ελλάδα και τμήμα τακτικού βαυαρικού στρατού που κυνήγησε τους Αγωνιστές. Οι Αντιβασιλείς, ξένοι προς τα ελληνικά πράγματα, φέρθηκαν στην Ελλάδα ωσάν να ήταν φέουδό τους. Από τους  Αντιβασιλείς (τρεις τον αριθμό, με δυο αναπληρωματικούς), ο καθένας προσκολλήθηκε σε έναν από τους πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων που ανακατεύονταν απροκάλυπτα στα εσωτερικά ελληνικά θέματα.

Οι βαυαροί Αντιβασιλείς έτρεμαν το σύμβολο του Αγώνα, Θοδωρή Κολοκοτρώνη. Με την ψευδή κατηγορία ότι ετοίμαζε επανάσταση κατά του Βασιλέως, αλλά με πραγματικά αίτια τη θέληση των Άγγλων να τον βγάλουν από τη μέση ως Ρωσόφιλο, συλλαμβάνουν το Γέρο του Μωριά τον Σεπτέμβριο του 1833 και τον φυλακίζουν μαζί με τον Γεώργιο Πλαπούτα στο Ναύπλιο με σκοπό να τους περάσουν σε δίκη επί εσχάτη προδοσία. Ο αρχηγός του Αγώνα με τη θέληση των Βαυαρών καταδικάζεται σε θάνατο. Τους Έλληνες από την ατιμία αυτή διέσωσε η στάση των δικαστών Πολυζωίδη και Τερτσέτη που αρνήθηκαν να συμπράξουν σ’ αυτό το έγκλημα : ο γερο-Πλαπούτας και ο Κολοκοτρώνης, μελλοθάνατοι κατάδικοι.

Ο νεαρός Όθων διαβλέποντας τον κίνδυνο για το θρόνο αν οι δυο αγωνιστές οδηγούντο στην γκιλοτίνα, μετέτρεψε εικοσιτέσσερις ώρες μετά την ετυμηγορία του δικαστηρίου την ποινή σε είκοσι χρόνια φυλάκιση. Ένα χρόνο μετά, τους αποφυλάκισε, τους έδωσε παράσημα και αξιώματα, περιέβαλε τον Γέρο με την εμπιστοσύνη του, αλλά το στίγμα είχε μείνει.

Η ΠΕΙΝΑ

Ρακένδυτοι οι Αγωνιστές γυρνούσαν στην ρημαγμένη χώρα πεινασμένοι, έχοντας φτάσει στο τελευταίο όριο της ένδειας. Τον Μάιο του 1833 τριακόσιοι άοπλοι από αυτούς, φάνηκαν έξω από το Ναύπλιο εκλιπαρώντας να τους δοθεί έστω λίγο ψωμί για τη συντήρησή τους. Ο φρούραρχος του Ναυπλίου υποσχέθηκε σε μια επιτροπή εξ αυτών, βοήθεια. Τελικά η κυβέρνηση αποφάσισε να τους μοιράσει λίγο αλεύρι. Όταν όμως μετά από δυο εβδομάδες φάνηκαν και άλλοι πεινασμένοι στην τότε πρωτεύουσα, και απαίτησαν και αυτοί μια μικρή βοήθεια, η κυβέρνηση ενήργησε ταχύτατα. Δυο λόχοι βαυαρικού πεζικού με την υποστήριξη οβιδοβόλων, εκδίωξαν τους Αγωνιστές. Ο Αγωνιστής Νικόλαος Κασομούλης στα Απομνημονεύματά του σημειώνει με θλίψη: «Περιπλανώμενοι από χωρίου εις χωρίον περίπου των 15000 αναθεματούντες τους πρωταιτίους και μακαρίζοντες τους συναδέλφους των, οίτινες δεν έζησαν να ιδούν το τέλος τούτων των αδικιών».

Διάφοροι καπεταναίοι, μικροκαπεταναίοι και παλικάρια του Αγώνα λιμοκτονούσαν στο υποτιθέμενα ελεύθερο ελληνικό κράτος που είχαν οι ίδιοι δημιουργήσει. Πολλοί από την απόγνωσή τους αυτοκτόνησαν. Άλλοι βρέθηκαν στην ίδια θέση μετά από τις πιέσεις των δανειστών τους. Σε πολλές χήρες και μητέρες εδίδοντο εξευτελιστικές συντάξεις. Αλλά και κάποια κομμάτια γης που δόθηκαν ως δωρεά από το κράτος σε αγωνιστές ή στις οικογένειές τους, τα περισσότερα των οποίων ήσαν βαλτώδη και ακατάλληλα προς καλλιέργεια, μετά από λίγα χρόνια πέρασαν στα χέρια τοκογλύφων.

Μέχρι το 1860 μπροστά από την εκκλησία της Παναγίας της Χρυσοσπηλιώτισσας στο κέντρο της Αθήνας, καθόταν καταγής ένας γέροντας με βρώμικη και ξεφτισμένη φουστανέλα που ’χε χάσει το φως του στη μάχη του Φαλήρου. Ήταν ένας από τους στρατιώτες του Καραϊσκάκη. Τραγουδούσε με τη λύρα του τα κατορθώματα του αρχηγού του και τα δάκρυα έτρεχαν στα ρυτιδιασμένα μάγουλά του. Φυτοζωούσε από τον οβολό, από την ελεημοσύνη των περαστικών. Και δεν ήταν ο μόνος.

Ο Ματρόζος, ο υδραίος πυρπολητής και συναγωνιστής του Κανάρη, για να ζήσει ζητιάνευε στο νησί του και είχε καημό να συναντήσει τον Κανάρη που στο μεταξύ είχε γίνει υπουργός. Έφτασε λοιπόν στην Αθήνα, στο Υπουργείο, όπου η φρουρά τον έδιωξε. Με τη φασαρία του επεισοδίου ο Κανάρης κατάλαβε ποιος ήταν και τον αγκάλιασε συγκινημένος. Είναι η συνάντηση ενός γνωστού Ήρωα με τον λιγότερο γνωστό συμμαχητή του που τόσο παραστατικά την περιέγραψε ο ποιητής Γ. Στρατήγης στο ποίημά του «Ο Ματρόζος».

Στα 1841, όταν πέθανε ένας άλλος μεγάλος ναυμάχος του Αγώνα, ο Σαχτούρης, άφησε μια οικογένεια πάμπτωχη, μαστιζόμενη από την ένδεια και την πείνα.

Ο Μακρυγιάννης στα Απομνημονεύματά του μας δίνει μια χαρακτηριστική εικόνα της πραγματικότητος περιγράφοντας την ωμή πραγματικότητα: «Μας πήραν την ματοκυλισμένη μας γη την αγόρασαν από ’να γρόσι το στρέμμα και βάλλαν εμάς με τ’ αλέτρι και τραβούμεν το γενί, βγάνομεν των συγγενών μας τα κόκκαλα και οι αφεντάδες μας περπατούνε με τις καρότζες και οι αγωνισταί δεν έχουν ούτε γουμάρι και ξυπόλητοι και γυμνοί διακονεύουν εις τα σοκάκια».

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

Παράδοση αιώνων αποτελούσε για τον υπόδουλο ελληνισμό η Κλεφτουριά, τα Σώματα των ατάκτων αλλά ανυπότακτων Ελλήνων, αυτών των ελεύθερων υπηκόων των ιδιοτύπων βασιλείων των ορέων. Τόσο επί Καποδίστρια όσο και επί βαυαροκρατίας δεν ελήφθη η μέριμνα της ομαλής ενσωμάτωσης των φουστανελοφόρων Αγωνιστών στον νέο τακτικό στρατό.

Οι Αγωνιστές δεν ήσαν για τους κυβερνώντες αυτοί που τους έπρεπε τιμή, περίθαλψη και πρόνοια. Δεν έβλεπαν στους Αγωνιστές τη μαγιά του νέου στρατού, αλλά ένα μεγάλο πρόβλημα εσωτερικής ασφάλειας. Στο πέμπτο και έκτο φύλλο μόλις της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως δημοσιεύονται τα Διατάγματα της δημιουργίας του νέου τακτικού στρατού και της διαλύσεως των ατάκτων στρατευμάτων, το Μάρτιο του 1833. Είχε προηγηθεί η σύγκρουση μεταξύ Ελλήνων και Γάλλων στο Άργος τον Ιανουάριο του 1833. Μετά από ένα επεισόδιο μεταξύ ενός Έλληνα και ενός Γάλλου στρατιώτη σε μια ταβέρνα, οι Γάλλοι, αφού εξουδετέρωσαν τους δικούς μας, ξεχύθηκαν στην πόλη και κατέσφαξαν αδιάκριτα τον κόσμο. Ο φόβος λοιπόν ήταν μήπως οι άτακτοι ξεσηκωθούν και εναντίον της βαυαρικής Αντιβασιλείας. Ο βαυαρός λοχαγός Νέεζερ που ήταν παρών στη διάλυση των ατάκτων και στην παράδοση των όπλων περιγράφει: «Μ’ όλον ότι η παράδοσι των όπλων και των ξιφών τους επότισε ανέκφραστον πικρίαν, διότι εχωρίζοντο από τας αγαπητάς των πανοπλίας, με τας οποίας είχον πολεμήσει υπέρ της εθνικής των ανεξαρτησίας, εν τούτοις δεν έγινε καμμία αταξία κατά την παράδοσιν και μόνον συγκινητικαί τινες σκηναί  μας ετάραξαν την καρδίαν. Είδωμεν ηλικιωμένους άνδρας και σχεδόν με λευκάς τρίχας, που είχον αρειμάνιον ήθος, να κλαίνε ως παιδιά και να χύνουν δάκρυα δια των ηλιοκαών των παρειών».

Ο ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ

Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, το θρυλικό παλικάρι του Αγώνα που έγινε γνωστός με το παρωνύμιο Νικηταράς ο «Τουρκοφάγος», ο ανεψιός του Κολοκοτρώνη, που τον ακολούθησε διακρινόμενος σε όλες τις μάχες, ρίχνεται στις φυλακές τον Δεκέμβριο του 1839 επειδή διέπραξε το έγκλημα να ηγηθεί της Φιλορθόδοξης Εταιρείας που σκοπό είχε την απελευθέρωση Μακεδονίας, Ηπείρου και Θεσσαλίας καθώς και τη διάδοση της Ορθόδοξης πίστης. Κίνηση λοιπόν Ορθόδοξη, άρα Ρωσόφιλη, θα μπορούσε να στραφεί και ενάντια στους Βαυαρούς.

Ημιθανής ο ΄Ήρωας Στρατηγός ρίχτηκε στις φυλακές. Μαζί του και άλλοι κατηγορούμενοι. Τον Ιούλιο του 1840 οδηγήθηκε στο δικαστήριο όπου απολογήθηκε καθήμενος γιατί δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος από την αδυναμία και τελικώς αθωώθηκε των κατηγοριών χωρίς όμως να γυρίσει ελεύθερος στο σπίτι του. Τον κράτησαν άλλους δεκατέσσερις μήνες μετά τη δίκη στις φυλακές της Αίγινας απ’ όπου βγήκε τον Σεπτέμβριο του 1841 σχεδόν τυφλός, γερασμένος και σε κακή  κατάσταση, σε τέτοιο βαθμό που όταν τον αντίκρυσε μια από τις δυο του κόρες, σάλεψαν τα λογικά της. Το σπίτι όπου αποτραβήχτηκε άρρωστος ο μεγάλος και σεμνός αυτός Ήρωας, ένα φτωχόσπιτο στον Πειραιά, βγήκε σε πλειστηριασμό. Στον πλειστηριασμό εμφανίστηκε ο ίδιος ο Νικηταράς προσφέροντας ως αντίτιμο το σπαθί του.

Μετά το 1843 με την παροχή Συντάγματος του δόθηκε ο βαθμός του υποστρατήγου και το 1847 τον έκαναν Γερουσιαστή. Ήταν όμως ανήμπορος για δράση. Ο Ήρωας της Επανάστασης αφού διέπρεψε στα πεδία των μαχών, όπου νίκησε τον Θάνατο, χτυπήθηκε στον ειρηνικό του βίο από την πείνα, την αδικία και τη φυλακή. Πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 1849 και τον έθαψαν στην Αθήνα, στο Α΄ Νεκροταφείο. Τουλάχιστον μετά θάνατον του αποδόθηκαν τιμές Στρατηγού.

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ

Στα 1852 ένας άλλος Ήρωας της Επαναστάσεως, ο Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης κατηγορείται ότι ήθελε να σκοτώσει τον Όθωνα, να ανατρέψει την κυβέρνηση και να καταλάβει την εξουσία. Οι κατηγορίες ήσαν σαθρές, χωρίς αποδείξεις, και βαθύτερα αίτια του κατατρεγμού του Μακρυγιάννη ήταν η ανάμειξή του και η δράση του για την παροχή Συντάγματος στα 1843. Αφού παρέμεινε κλεισμένος στο σπίτι του από τον Απρίλιο ως τον Αύγουστο του 1852, τον έκλεισαν μετά στις φυλακές του Μεντρεσέ που ήταν ένα τούρκικο ιεροσπουδαστήριο στην οδό Αιόλου. Η δίκη του άρχισε στις 16 Μαρτίου 1853. Οι στρατοδίκες φάνηκαν αμείλικτοι και εξέδωσαν καταδικαστική απόφαση σε θάνατο. Μετά όμως από τη λαϊκή κατακραυγή όπως και στην περίπτωση του Κολοκοτρώνη, η ποινή μετατράπηκε αρχικά σε ισόβια, και αργότερα σε δέκα χρόνια φυλακή. Άρρωστος παρέμεινε στη φυλακή έως το Σεπτέμβριο του 1854 που αποφυλακίστηκε με ενέργειες του Πρωθυπουργού Δημητρίου Καλλέργη, σε άθλια όμως σωματική και ψυχική κατάσταση.

Μετά την αποχώρηση του Όθωνα, του αποδόθηκαν πάλι οι στερημένοι στρατιωτικοί βαθμοί  και στις 20 Απριλίου 1864 η τότε προσωρινή κυβέρνηση του απένειμε το βαθμό του Αντιστρατήγου. Πέθανε μια εβδομάδα μετά.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ

Πληθώρα αγωνιστών δεν γεύθηκε τον ήλιο της ελευθερίας και δεν έφαγε ένα κομμάτι γλυκό ψωμί. Η βαυαροκρατία, οι αντιβασιλείς, βαυαροί στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι, κυνήγησαν τους Αγωνιστές, συχνά με τη βοήθεια άλλων Ελλήνων Αγωνιστών που συντάχτηκαν μαζί τους είτε από πεποίθηση είτε τις πιο πολλές φορές για να αποκτήσουν αξιώματα και οικονομικά οφέλη.  Ο κύριος όγκος των παλικαριών έμεινε στην αφάνεια. Άλλοι απ’ αυτούς συμμετείχαν στις εξεγέρσεις ενάντια στην ξενοκρατία, άλλοι με οδηγό την πείνα βρέθηκαν ζητιάνοι έξω από τα νέα παλάτια και σπίτια της νέας αστικής τάξης, κι άλλοι προτίμησαν μια ιδιότυπη ελεύθερη ζωή, γινόμενοι ληστές και δημιουργώντας το φαινόμενο της ληστοκρατίας, ένα φαινόμενο που είχε τις ρίζες του στην κλεφτουριά και κράτησε έναν περίπου αιώνα.

Οι γραμμές αυτές ας είναι ένας φόρος τιμής στον άγνωστο Έλληνα Πολεμιστή της Επανάστασης. Ένας φόρος τιμής σε όλους αυτούς που πέθαναν  είτε από εχθρικό είτε από αδελφικό βόλι, αλλά κυριότερα σ’ αυτούς που επέζησαν για να γευτούν τελικά την αδικία, την πείνα και τον κατατρεγμό.

Ας είναι ακόμα η βεβαίωση και συνάμα υπόσχεση πως κάποιοι Ελληνες δεν ξέχασαν τους σκοπούς της Εθνεγερσίας και τις επιθυμίες του Λαού μας για ΜΕΓΑΛΗ και ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ.

                                                                        ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Ο Χρήστος Παππάς στον Μ.Καψή για τους δοσιλόγους των ΜΜΕ

Ο Βουλευτής Επικρατείας της Χρυσής Αυγής, Χρήστος Παππάς υπενθυμίζει στον Ελληνικό λαό ποιοί είναι οι πραγματικοί δοσίλογοι του Έθνους.

Περικλής Γιαννόπουλος: Οι ρίζες του νεώτερου Ελληνικού Εθνικισμού

Οι ρίζες του ελληνικού εθνικισμού είναι τόσο βαθιές που φθάνουν στην εποχή των Ηρώων της Ιλιάδος όπου αυτός κάλλιστα μπορεί να αναζητήσει τα πρότυπά του.

 Ο σύγχρονος νεοελληνικός εθνικισμός όπως αυτός εκφράστηκε μετά τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους με την Επανάσταση του 1821 έχει σύγχρονα πρότυπα και μπορεί να δομηθεί ιδεολογικά αποκλειστικά σε στέρεες ελληνικές βάσεις. Ένας εκ των συγχρόνων προφητών του ελληνικού εθνικισμού ήταν ο Περικλής Γιαννόπουλος που μαζί με τον Ίωνα Δραγούμη παραμένουν μέχρι και σήμερα οι κίονες του σύγχρονου ελληνικού εθνικισμού.

Ο Περικλής Γιαννόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1870 και ήταν υιός του γιατρού Ιωάννη Γιαννόπουλου. Η καταγωγή της μητέρας του ήλκετο από την βυζαντινή οικογένεια των Χαιρέτηδων. Αφού ετελείωσε τις γυμνασιακές σπουδές στην Πάτρα, φοίτησε για ένα χρόνο στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια μεταγράφτηκε στην Ιατρική του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Στο Παρίσι για δύο χρόνια θα ζήσει την « Μπελ Επόκ » του τέλους του 19^ου αιώνα με την έντονη νυχτερινή ζωή και καλλιτεχνική δραστηριότητα. Ο Γιαννόπουλος θα εξελιχθεί σε έναν μεγάλο γλεντοκόπο. Θα συνέλθει απότομα από τη μέθη και το σαγηνευτικό κάλεσμα των σειρήνων του Παρισιού με τον θάνατο του πατέρα του. Ο Γιαννόπουλος που είχε εγκαταλείψει ουσιαστικά τις σπουδές του, βρέθηκε ξαφνικά χωρίς χρήματα, αλλά και με κλονισμένη υγεία. Θα αναζητήσει καταφύγιο στον αδελφό του που ήταν εγκατεστημένος στο Λονδίνο, μα σύντομα θα επιστρέψει στην Ελλάδα. Η νοσταλγία για την πατρική γη μα κι ένα αίσθημα ενοχής για την κατασπατάληση της ζωής του τον φέρνουν πίσω στην Αθήνα στα 1893.

Ο Γιαννόπουλος με την επιστροφή του στην Ελλάδα ξαναγεννιέται ουσιαστικά, αναβαπτίζεται με τις χρυσές ακτίνες του αττικού φωτός και ως εξ αποκαλύψεως θέτει τη ζωή του και όλες του τις δυνάμεις στην υπηρεσία ενός ανώτερου σκοπού, που ήταν η επανελληνοποίηση του σύγχρονου Έλληνα, το κτύπημα της ξενομανίας και η δημιουργία μιας νέας κοινωνίας όπου ο κανών θα είναι δι’ όλους το « Ζην κατά φύσιν ελληνικήν ». Οι αντιλήψεις αυτές του Γιαννόπουλου θα του δημιουργηθούν ύστερα από πολύμηνη εντατική μελέτη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αλλά κυρίως με την παρατήρηση και  μελέτη της αττικής γης, της ομορφότερης πρωτεύουσας του κόσμου, Αθήνας, μήτρας των καλλιτεχνικών δημιουργών μιας αισθητικής τελειότητας που άγγιζε το Θείο.

Αρκετοί αθηναιογράφοι προσπάθησαν να χαρακτηρίσουν τον Γιαννόπουλο ως έναν γραφικό αισθητικό περιπατητή και μόνο. Η αλήθεια είναι ότι ο ιδιόρρυθμος για τους συγχρόνους του, μοναχικός περιπατητής της αττικής γης, ήταν ένας πρωτοπόρος επαναστάτης αναμορφωτής που ήθελε πάση θυσία και χωρίς κανένα αντάλλαγμα να ξαναδώσει το ελληνικό Φως στους συνέλληνές του, αποτραβώντας το φράγκικο πέπλο του ευδαιμονισμού και της ξενομανίας.

 Ο Περικλής Γιαννόπουλος ζώντας μετρημένη ζωή και αξιοποιώντας λιγοστά περιουσιακά στοιχεία προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην άρχισε να αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά τα οποία παραχώρησαν τις σελίδες τους στον χειμαρρώδη λόγο του. Το ύφος του, χωρίς φιλολογικά φτιασίδια, είναι ακατάστατο, μα οι ιδέες του είναι αιχμηρά βέλη που κεντρίζουν τη νοσηρή πραγματικότητα. Στα γραπτά του υποστηρίζει με τέτοια θέρμη τα πιστεύω του που θα μπορούσαν να τον χαρακτηρίσουν σαν έναν φανατικό νεοφώτιστο ή καλύτερα σαν προφήτη μιας νέας θρησκείας.

Μια συλλογή από άρθρα του θα δημοσιεύσει συγκεντρωμένα σ’ ένα μικρό βιβλίο στα 1906 με τον τίτλο « Νέον Πνεύμα ». Σε αυτό κηρύσσει τη νέα ελληνική πνευματική επανάσταση και την αναγέννηση της Ελλάδος και του Ελληνισμού η οποία « πρέπει να έχη  ως Σύμβολον τελειωτικόν : Η ΕΛΛΑΣ Η ΤΕΦΡΑ ». Το σύνθημα αυτό, όμοιο κατ’ ουσίαν σύνθημα με αυτό της στρατιωτικής εθνικής επανάστασης του 1821 είναι και πάλι σύνθημα της δικής του ιδεολογικής επανάστασης. Ένα σύνθημα που εκφράζεται διαρκώς και από την εφημερίδα μας και αποτελεί φράση-σύμβολο και βάση του Αγώνα μας.

Στα 1907 θα κυκλοφορήσει το ευαγγέλιον του Περικλή Γιαννόπουλου που είναι η

« Έκκλησης Προς Το Πανελλήνιον Κοινόν ». Εδώ ο Περικλής Γιαννόπουλος γίνεται μαστιγωτής προς πάσαν κατεύθυνσιν. Κατακρίνει την ευρωπαϊκή υποκρισία αλλά και τον ρωμαίικο μαϊμουδισμό. Από την φαρέτρα του βγαίνουν βέλη που πλήττουν τον ιουδαϊσμό του χριστιανισμού, κάνοντας συγχρόνως και δριμεία κριτική προς την Εκκλησία και τον καλογερισμό. Το βιβλίο του είναι μια συμπυκνωμένη Ιστορία της Ελληνικής Φυλής ιδωμένης πάντα μέσα από το πρίσμα μιας μεγάλης Ιδέας που για τον Περικλή Γιαννόπουλο είναι ο εξανθρωπισμός της Οικουμένης. Η ιδέα αυτή που όπως πιστεύει ενέπνευσε τον Μέγα Αλέξανδρο, κάνει τον Γιαννόπουλο να γράψει ότι αυτός αρχίζει την πραγματική ελληνική Ιστορία, το δ ε Βυζάντιο χαρακτηρίζεται ως η κιβωτός του Ελληνισμού, αποκαθιστώντας έτσι τον κρίσιμο κρίκο στη συνέχειά του Γένους.

Στην « Έκκληση » ο Γιαννόπουλος δεν δίδει μόνο ιδεαλιστικό χαρακτήρα στη μεγάλη ιδέα του αλλά δίδει και την εδαφική της διάσταση που σημαίνει τη λύτρωση των υποδούλων Ελλήνων. Ας μην ξεχνούμε ότι όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο αυτό η Ελλάς είχε εξέλθει ατιμωτικά ηττημένη ενός ελληνοτουρκικού πολέμου ( 1897 ) και τα σύνορα του κράτους έφταναν μέχρι τη Θεσσαλία και την Άρτα.

Στα γραπτά του ο Γιαννόπουλος δίδει και ψήγματα των αντιλήψεών του για τη διακυβέρνηση του νέου κράτους και καταλήγει μάλλον εις τον τύπο της « ολιγαρχικής αριστοκρατίας ».

Ο λόγος του Γιαννόπουλου, ιδιότυπος και ανατρεπτικός, και η ζωή του πέρα από τα όρια του καθωσπρεπισμού, καθώς και το τέλος του υπήρξαν αφορμή ώστε να χαρακτηρισθεί από μερικούς συγχρόνους του αλλά και νεωτέρους επιπόλαιους ερευνητές ως γραφικός και « τρελός ». Πάνω σ’ αυτόν τον χαρακτηρισμό αξίζει να παραθέσουμε το τι έγραφε ο Ίων Δραγούμης στο περιοδικό « Νουμάς » :

« Δεν ξέρω αν λέει σωστά πράγματα ή στραβά το βιβλίον του Γιαννοπούλου, μα όταν το διάβαζα ήταν σαν άνεμος να φυσομανούσε μέσα μου τρομαχτικά και να συντάραζε τον ελληνισμόν μου όλον και να με ελευθέρωνε και αφού το διάβασα μου φάνηκε σαν τον βορριά τον παγωμένο που μανιασμένος σαρώνει τους βρώμικους από μικρόβια αέρηδες και από κάθε βρώμα ή σκουπίδια καθαρίζει τον Κόσμο.

Το βιβλίο του καθαρίζει τον Έλληνα που ξ έ ρ ε ι  να το  διαβάση και ο Έλληνας είναι τόσο ψόφιος, είναι τόσον γεμάτος βρώμα και μικροπρέπεια που σκουλικιάζει. Μπορεί να τον είπαν τρελλό εκείνον που το έγραψε και όμως είναι πιο σωστός και πιο γνωστικός από κάθε Έλληνα σημερινόν. Η « φρονημάδα » είναι των πολλών, αυτή μας έφαγε και μας τρώει. Την « τρέλλα » θέλω εγώ, αυτή με καθαρίζει από τα τρισβαριά και βρώμικα κατακαθίσματα που αφίνει μέσα μου περνώντας η σημερινή, η ταπεινωμένη ελληνική ζωή και με φαρμακώνει.  Η τρέλλα έχει μάτια και βλέπει.

Η « φρονιμάδα » είναι τύφλα. Τρελλοί ήταν οι προφήτες και γνωστικά τα ξεπεσμένα πλήθη. Τον Ασυμβίβαστο ζητώ και τον Σκληρό, γυρεύω τον Τρελλό, τον Σιδερένιο, τον Αλύγιστο. Α υ το ύ τα μάτια και τα λόγια και την κίνηση και τη σιωπή ακολουθώ. Σ’ α υ τ ο ύ τον ρυθμό τη ζωή μου τονίζω ».

Δυστυχώς το έργο του δεν θα βρει την απήχηση που ο Γιαννόπουλος ήθελε.

Παρ’ όλο που είχε συνοδοιπόρους και φίλους τους μεγάλους της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Κωστή Παλαμά, Γρηγόριο Ξενόπουλο, Ίωνα Δραγούμη, Αρίστο Καμπάνη, κ.ά., η απογοήτευσή του μέρα με την ημέρα μεγάλωνε και κυριαρχούσε η πεισιθανάτια διάθεσή του.

Την άνοιξη του 1910, λίγες μέρες πριν από τη Λαμπρή, ο Γιαννόπουλος αποχαιρέτησε τους φίλους του, και έφυγε για εκδρομή, όπως είπε, στην ακτή του Σκαραμαγκά. Από τον αμαξά που τον πήγε στην περιοχή πήρε ένα άλογο και κατευθύνθηκε στην ακτή. Εκεί έφιππος, στεφανωμένος με αγριολούλουδα, μέσα σε νεροποντή προχώρησε προς τη θάλασσα, και φθάνοντας στα βαθιά νερά αυτοπυροβολήθηκε και χάθηκε μέσα στα αφρισμένα κύματα. Το σώμα του βρέθηκε μετά από δεκαπέντε μέρες από χωρικούς, σαν να ήταν αρχαίος κούρος, αφού βρισκόταν σε νεκρική ακαμψία. Στα προσωπικά του αντικείμενα και συγκεκριμένα σ’ ένα μικρό πορτοφόλι ανεβρέθη ένα νόμισμα που ήτο ο οβολός που σαν αρχαίος Έλληνας θα ’δινε στο βαρκάρη Χάροντα για να τον περάσει από την Αχερουσία λίμνη στα Ηλύσια Πεδία όπου αναπαύονται οι εκλεκτοί. Στο τέλος του ο Γιαννόπουλος ήθελε να προσδώσει μια ανώτερη αισθητική και πραγματικά θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί μοναδικό και ξεχωριστό όπως ήταν και αυτός ο ίδιος.

Δυστυχώς ο Γιαννόπουλος έχασε την προσωπική του μάχη, απογοητευμένος από το περιβάλλον του και δεν πρόλαβε να δει όχι βεβαίως την επανάσταση που εκήρυξε αλλά μια σπουδαία και μεγαλειώδη ανάταση του Νέου Έλληνα με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 που ήσαν για την Ελλάδα η κορυφαία ιστορική στιγμή δόξας του αιώνα που έφυγε, και η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τον διπλασιασμό της μικρής και μίζερης Ελλάδας στην οποία έζησε και πέθανε ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Το έργο του Περικλή Γιαννόπουλου, τόσο το βιβλίο « Νέον Πνεύμα » και « Έκκλησις Προς Το Πανελλήνιον Κοινόν », αλλά και το σημαντικό του έργο « Ελληνική Γραμμή » και « Ελληνικό Χρώμα» όπου αποθεώνεται η ελληνική αισθητική και τέχνη είναι απαραίτητο ανάγνωσμα για κάθε εθνικιστή, για κάθε μαχητή της Χρυσής Αυγής, για κάθε Έλληνα. Επίσης απαραίτητο σύγχρονο ιδεολογικό εφόδιο κάθε Χρυσαυγίτη αποτελεί το βιβλίο του Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής Νικολάου Μιχαλολιάκου « Περικλής Γιαννόπουλος - Ο Απολλώνιος Λόγος ».

                                                                                    ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Επιστολή προς Ντόρα Μπακογιάννη

Αθήνα, 9/6/2012

Προς κυρία Θεοδώρα Μπακογιάννη-Μητσοτάκη

Υποψήφια βουλευτή Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας

Πρόεδρο του κόμματος Δημοκρατική Συμμαχία

 Αξιότιμη κυρία,

Μετά τις χθεσινές σας δηλώσεις από τηλεοράσεως στις οποίες αναφέρατε ότι «θα πλακώνατε στο ξύλο» τον εκπρόσωπο τύπου της Χρυσής Αυγής και συναγωνιστή μου κύριο Ηλία Κασιδιάρη θέλω να σας επισημάνω τα κάτωθι.

Τζάμπα μαγκιές, κυρία Ντόρα.

Όπως κι εγώ, έτσι και οι υπόλοιποι Ελληνες που παρακολούθησαν τις δηλώσεις σας δεν θα περίμενα περισσότερη σεμνότητα από μια πολιτικό που η πολιτική της σταδιοδρομία στηρίχθηκε όχι στην αγωνιστική της παρουσία στην κοινωνία, αλλά στην συγγένεια πρώτου βαθμού με τον επίτιμο πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας κύριο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, πολιτικό σας μέντορα και πρώτο διδάξαντα την αποστασία και την πολιτική μετάλλαξη. Δικαίως θα πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος δι' εσάς.

Δυστυχώς χάσατε εχθές την χαρακτηριστική ψυχραιμία που σας διακρίνει και προβήκατε σε αυτές τις δηλώσεις προφανώς προς άγραν δημοσιότητος και ψήφων. Οι δηλώσεις αυτές μόνον ως αστείο θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν. Ούτε η σωματική σας διάπλαση, ούτε η ηλικία σας θα το επέτρεπαν, και θα διακινδυνεύατε να γίνετε κωμική.

Ο ελληνικός λαός στις εκλογές της 6^ης Μαΐου κατέταξε το κόμμα σας κι εσάς προσωπικά στο πολιτικό περιθώριο. Με την υποψηφιότητά σας όμως ως βουλευτού στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας, αποδεικνύεστε και πάλι ασυνεπής ως προς τις πολιτικές σας διακηρύξεις, αλλά κυρίως βιάζετε την νωπή πολιτική απόφαση του Ελληνικού λαού με σκοπό να εξυπηρετήσετε την πάγια ξενόδουλη πολιτική σας με την υπερψήφιση νέων μνημονίων.

Για να διασώσετε ό,τι μπορεί να διασωθεί από την πολιτική σας υστεροφημία αλλά κυρίως προς όφελος του Ελληνικού λαού που υποφέρει τα πάνδεινα εξ' αιτίας των πολιτικών που η παράταξή σας και εσείς επί δεκαετίες εφαρμόσατε, είναι προτιμότερο να αποχωρήσετε από την πολιτική όπως η ίδια είχατε δηλώσει, δείχνοντας για μια φορά συνέπεια λόγων και πράξεων. Όπως και να έχει είστε το χθες που φεύγει και είμαστε το αύριο που έρχεται. Η χώρα έχει ανάγκη να κυβερνηθεί από ανθρώπους με φρόνημα και ελληνική ψυχή.

Με την προσήκουσα τιμή,

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Βουλευτής Επικρατείας Λαϊκού Συνδέσμου-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Δήλωση για την εκπομπή της Μάρας Ζαχαρέα στο Star

Σήμερα το πρωί πριν την προγραμματισμένη μαγνητοσκόπηση της εκπομπής της Μάρας Ζαχαρέα στον τηλεοπτικό σταθμό Σταρ, στην οποία η Χρυσή Αυγή θα συμμετείχε, οι εκπρόσωποι των κομμάτων, ήθελαν οπωσδήποτε να γνωρίζουν εκ προοιμίου τι θα ειπωθεί επί του συμβάντος μεταξύ της Λιάνας Κανέλλη του ΚΚΕ και του συναγωνιστή Ηλία Κασιδιάρη, για να λάβουν τις αποφάσεις τους αν θα δώσουν τηλεοπτικό σώου on camera. Τελικώς προτίμησαν να ματαιώσουν την εκπομπή. Φανταστείτε την υπευθυνότητα και το μέγεθος αυτών των ανθρώπων που διεκδικούν βουλευτική θέση όταν συσκέπτονται επί μισή ώρα και πλέον για ένα απλό ζήτημα ευθύνης. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ψηφίζουν ή δεν ψηφίζουν μνημόνια και καθορίζουν το μέλλον ενός ολοκλήρου λαού.

Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας Χρήστος Παππάς, δεν είχε ουδεμία αντίρρηση να συμμετάσχει στην εκπομπή στην οποία θα έπαιρνε οπωσδήποτε θέση για το θέμα όπως και για οποιοδήποτε ζήτημα ερωτάτο από την κα Ζαχαρέα και στο διάλογο που θα επακολουθούσε, δείχνοντας για μια ακόμη φορά ότι η Χρυσή Αυγή δεν φοβάται τον διάλογο αλλά τον επιδιώκει.

Δηλώσεις στο Sτar channel

Κάλυψη στον υποψήφιο βουλευτή Ηλία Κασιδιάρη παρείχε το κόμμα του, Χρυσή Αυγή.

Σε δηλώσεις του στο STAR ο συνυποψήφιος του Χρήστος Παππάς τόνισε πως πάγια θέση της Χρυσής Αυγής είναι να καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται και σημείωσε: «Στις μέρες που έρχονται θα μιλήσουν πολλοί για εμάς χωρίς εμάς. Τους καλούμε όλους να δουν προσεκτικά το βίντεο. Ο συναγωνιστής μας Ηλίας Κασιδιάρης δέχθηκε φραστική επίθεση, δέχθηκε ύβρεις. Βρισκόμαστε στο επίκεντρο των γνωστών τηλεοπτικών προβοκατόρων. Όχι μόνο εμείς αλλά ολόκληρος ο ελληνικός λαός».

Ο κ. Παππάς υποστήριξε στη συνέχεια ότι το κόμμα του συμπαραστέκεται στον Ηλία Κασιδιάρη: «Για τον Ηλία Κασιδιάτρη, του συμπαραστεκόμεθα ηθικά είτε είναι υπόδικος είτε δεν είναι. Καλούμε την κ. Κανέλλη αν τολμήσει να κάνει μήνυση. Επίσης συμπαραστεκόμαστε ηθικά, και δεν εννοούμε την πράξη, στον συνέλληνα μας, τον 25χρονο φοιτητή, που στέρησε τη ζωή από τον αλλοδαπό ληστή και κατέστρεψε δυστυχώς και τη δική του. Δεν υπάρχει κράτος».

Οι δηλώσεις του Χρήστου Παππά στο Start Channel.

Χρήστος Παππάς: Όποιος αγωνίζεται δεν φοβάται

Ο εθνικιστής βουλευτής και ιδρυτικό μέλλος του Λαικού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή κατά την παρουσία του στην τηλεοπτική εκπομπή της 5/6/2012 Εκλογές 2012 (ΑΝΤ1) με τη Μαρία Χούκλη δίνει ξεκάθαρα ένα μήνυμα αισιοδοξίας και δηλώνει σαφώς πως ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να κιοτέψει και να μασήσει τα τρομοκρατικά ψευτοδιλλήματα των εξουσιαστών του, οι οποίοι είναι υπαίτιοι και υπεύθυνοι της κατάντιας στην οποίαν έχουν φέρει το άλλοτε ένδοξο Έθνος μας.